Ik ben Sissie Heijligers (80) en ik kom uit Heeze. Voordat ik trouwde, werkte ik bij Philips en in een naaiatelier. Toen de kinderen ouder werden, startte ik met naaiwerk vanuit huis. Ook nu blijf ik zo actief mogelijk bezig. Daarom ben ik veel in de Weeffabriek te vinden.
Na het overlijden van mijn man stelde mijn dochter voor om vrijwilligerswerk te gaan doen. Dat vond ik een goed idee. In eerste instantie hielp ik bij Nicasius, maar ik raakte te overstuur van de achteruitgang van de bewoners. Daardoor kon ik niet genoeg voor hen betekenen, vond ik. Daarom werd ik poetser bij het Weverijmuseum. Hier leerde ik veel nieuwe mensen kennen, waardoor ik niet vereenzaamde. Helaas was het op een gegeven moment niet meer verantwoord dat ik op hoge ladders klom. De directeur raadde toen aan om naar de Weeffabriek te gaan.
Koken heb ik altijd leuk gevonden, dus de keuken werd ook hier mijn plek. Ik kook er voor de bezoekers, bereid buffetten voor en zorg voor een borrelhapje. Dit doe ik tot op de dag van vandaag met het allergrootste plezier. Dat ik hele leuke collega’s heb, helpt daar zeker bij. Daarnaast is de communicatie binnen het team en met leidinggevenden heel goed. De vrijwilligers worden hier gezien en gewaardeerd. Iedere keer als ik na een dienst wegga, word ik nog bedankt. Dat hoeft natuurlijk niet, maar is wel heel fijn.
Zolang mijn gezondheid het toelaat, blijf ik het graag doen. Het mooiste zou zijn als ik door kan gaan tot mijn 85e. Dan gaat mijn leidinggevende met pensioen. Ik zou het leuk vinden als ik dat dan ook kan zeggen.
De Weeffabriek is een ideale ontmoetingsplek. De foyer geeft een huiskamergevoel en daardoor zijn mensen op hun gemak bij ons. Het wordt zelfs alleen maar drukker. Ik denk dat dat komt, doordat wij écht de tijd nemen om een praatje te maken en te helpen. Ik vind het heel fijn dat ik hier onderdeel van kan zijn.
