Hoi wereld,

Het duurt nog enkele weken voor het échte spektakel begint, maar hier op kantoor lijkt het alsof het WK nu al in volle gang is! Onze kranten puilen helemaal uit van de voetbalgekte. Overal waar ik kijk zie ik koppen als: “Oranje klaar voor wereldtitel”, “WK Koorts stijgt in Nederland” en winkelcentrum acties “Tel de gouden ballen?”. Ondertussen galmt de enige echte André Hazes, met da buikske en die bierfetisj, keihard door de kantoorspeakers: “NEDERLAND OHHHH NEDERLAND… JIJ BENT DE KAMPIOEN!” 

En Baasje? Die blèrt natuurlijk luidkeels mee. Nou ja, 'zingen' kun je ut nie echt noemen... ut is meer alsof een zeehond met bronchitis vastzit op een zandbank. Maar goed, de passie spat er vanaf, zullen we maar zeggen! Hahahaha! Hij is echt volledig in de WK-sferen. De officiële selectie is nog nie eens bekend, maar dat boeit hier helemaal niemand. Het complete schema met alle 48 voorrondes staat al levensgroot op zijn scherm. Klaar om volgende week ter perse te gaan.  En zodra het WK dichterbij komt, gebeurt er steevast iets verontrustends… Baasje denkt dan plotseling dat ie zelf international is.

Met zijn korte, dikke beentjes begint ie als un dolgedraaide buffel tussen de bureaus door te dribbelen.  De collega’s beginnen inmiddels ernstig te twijfelen aan zijn geestelijke gezondheid.  Voor het meubilair sneuvelt, grijp ik dus maar hardhandig in. Ik trek hem stevig aan zijn broekspijp: hét signaal dat het de hoogste tijd is om buiten te gaan banjeren. Efkes helemaal geen Oranje-stress, Gewoon lekker de neus achterna door de groene omgeving van de Achtse Barrier terwijl Baasje langzaam bijkomt van zijn tijdelijke voetbalpsychose.

Een dikke poot van Sjef