Hoi wereld,

Ik wil efkes jullie mening over un voorval van gisteravond. Rond half negen was ik samen met de korte beentjes mun laatste ronde aan ut banjeren. Een graadje of 20, un zacht windje, de zon die langzaam onderging... kortom, de ideale omstandigheden voor een spannend avontuur. In de verte zag ik ineens een enorme stofwolk. Tegelijkertijd hoorde ik een vreemd geluid. Eerst leek ut op een zwerm opgefokte wespen... Wa kwam daar in hemelsnaam onze kant op? Mun nieuwsgierigheid is gewekt. Ik begin al te fantaseren welke nieuwe levensvorm ontdekt gaat worden.

Niet wetend wat onze kant op komt gestormd besluit ik mezelf in ut hoge gras verdekt op te stellen. 

Baasje staat un stukske verderop weer te kleppen met un buurtgenoot en hem ontgaat dit hele schouwspel. Ik zweer ut... As d'r ooit een WK Kleppen komt, pakt hij moeiteloos goud. Ik blaf nog: "Pssst... pak oe aifoontje! Hij grijpt in zijn broekzak maar helaas, ut aifoontje ligt thuis. Heb ik eindelijk een scoop van wereldformaat......heb ik un cameraman die z'n apparatuur vergeten is. Ondertussen kwam het mysterieuze gevaar steeds dichterbij. En toen trok de stofwolk open. ...een pensionado op een Solex. Beiden uit bouwjaar 1956.

Kale knar, hip staartje, leren helmpje. Nou...Iedereen die mij een bietje kent, weet dat ik een bloedhekel heb aan alles wat op twee wielen rijdt én herrie maakt. Die staan bij mij allemaal op dezelfde zwarte lijst. Dus...staart in de lucht en gáán! Ik zette de achtervolging in. De ouwe hippie slingerde over het zandpad en koos ut hazepad. Na een meter of honderd besloot ik de achtervolging te staken, de boodschap was inmiddels wel duidelijk. Geen fatbikes, scooters en solexen... in mun territorium. 

Een dikke poot van Sjef!