Ergens in het jaar dat Hadewych Minis (red: Nederlands actrice) geboren is en Elvis Presley (red: je weet wel) overleden is komt ook Manou ter wereld. Geldropse in hart en nieren. Geboren op een kleine steenworp afstand van de plek waar ze nu haar passie : ‘Eengelukkigehond’ mag volgen. En dan hoef je die steen niet eens met een olympische worp te gooien. Sterker nog, je hoeft die bijna maar te rollen. Als kind speelde Manou al graag buiten rond de boerderij waar ze nu woont en werkt. Uiteraard ging ze in Geldrop naar de lagere school en ook, bijna uiteraard, naar het Strabrecht. Daar waren de sportlessen favoriet. De rest was nauwelijks interessant. Van het Strabrecht naar de bossen voor de buitenlessen…. Fantastisch……boslopen. En dan de rest: tennis, paardrijden, hardlopen, boksen, hockey en crossfit. Noem maar op. Bewegen en dan vooral: buiten zijn, in de natuur. Na ‘het Strabrecht’ is ze verpleegkunde gaan doen in de wijde wereld. Nijmegen werd dat, en van daaruit naar het Catharinaziekenhuis in onze buurgemeente. Dat was al tijdens haar opleiding tot verpleegkundige. Als jonge vrouw is ze daar ook aan de slag gegaan en al snel doorgestroomd naar een functie als teamleider. Ze merkte dat de overdracht van kennis en kunde haar goed afging en dat was ook één van de redenen dat ze overstap naar het onderwijs maakte. Het Summacollege werd dat. Ze was als verpleegkundige in het ziekenhuis op de afdeling met kort verblijf actief geweest. Daar moet je van alles wat het nodige weten en het liefste ook best wel veel.  Aan het Summa moest ze lesgeven in alle vakken. Manou zegt daarover dat dat best wel zwaar was en veel studie vergde. Maar zoals eigenlijk haar hele leven het geval was met studie, en nu nog steeds, beet ze zich daar in vast om goed in haar vak te kunnen zijn. Het omgaan met jongeren was een pluspunt. Dat was echt heel leuk. Ondanks de extra studie die het vroeg was het overdagen van kennis fijn om te doen. Toen dat studeren minder nodig werd, werd het nog veel leuker. Ze ging ook studenten binnen het ziekenhuis begeleiden; het mooie van twee sporen.  Maar langzaamaan slopen er veel nevenactiviteiten in. Zoals: vergaderen, vergaderen en vergaderen. En daarnaast ook veel werk achter de computer. Toen één spoor, het ziekenhuisspoor, weg werd bezuinigd kwam er een moment om weer eens goed na te denken. Je kunt zeggen dat er gewisseld moest worden om het in sporttermen te houden. En op die wissel, het omslagpunt, lonkten: buiten en bewegen. Manou heeft altijd een sterke band met dieren gehad. Een kynologisch instructeur vond dat ze we aanleg had om daarin ‘verder te gaan’ . En de eerste coronaperiode heeft haar eigenlijk een zet in de rug gegeven. Er was vraag naar puppietraining omdat er ineens veel meer honden verschenen voor afleiding van die coronadingetjes. Maar ja, die moesten natuurlijk wel les krijgen. Als ze zegt dat het universum haar daarmee geholpen heeft en dat ze ook een engeltje op haar schouder heeft dat heeft geholpen, vertel ik haar dat ik de lijst met opleidingen heb gezien die ze gevolgd heef voor dit vak. Het is lief dat ze het universum bedankt, maar zonder al die studie had het universum haar  dit niet laten bereiken. Dat is echt een indrukwekkende lijst en dat kan alleen door hard werken. Dat harde werken heeft haar teruggebracht naar de boerderij waar ze vroeger gespeeld heeft en waarvan ze als kind hoopte daar ooit te mogen wonen. Dat is gelukt ! Samen met haar team runt ze haar bedrijf: Eengelukkigehond. Op één van de mooiste plekjes van Geldrop. Wie er het gelukkigste is weet ik niet: Manou of de honden. Onze Marcus  voelde zich op de open dag begin deze maand in ieder geval helemaal op z’n gemak in één van de zandbakken, en onze Willem kon niet stoppen met snuffelen in de snuffeltuin. Ik vraag vaak om een afsluiting….. daar moest ze wel even over denken maar hoe mooi kan ze afsluiten: “Laat je hond je eens vaker mee naar buiten nemen, dat is goed voor je”.  Manou, dankjewel en als ik een hond was wist ik wel waar ik naar toe wilde om te spelen en te leren.