Nog een week tot kerst, en huize Sjeffie lijkt wel een showroom van een kerstwarenhuis. Het versieren is achter de rug, en vrouwtje loopt stralend rond in haar glimmende feestdagenhabitat. De boom is een waar kunstwerk, vol met glimmende ballen, eindeloze lichtjes, slingers en andere kristmuszooi. Onder die boom staan weer de corpulente teddybeertjes, in hun chique kerstoutfits. Ik houd ze nauwlettend in de gaten, want die bolle billekes  van hen zitten wel héél zelfvoldaan op míjn terrein. Maar dat is nog niet alles. Het ergste? Bovenop de bank – MIJN bank – heeft een belachelijk groot, stoffig elandbeest, Rudolfke, zijn kamp opgeslagen. Hij zit daar nonchalant met zijn scheve gewei en misplaatst trotse blik. Oh nee, teckelvriendjes, dit gaat dus niet gebeuren. Dit jaar is het oorlog. Rudolfke en de teddybrigade hebben geen idee wat hen te wachten staat.

Op de gezellige klanken van “De teckeltjes lagen bij nachte” en “O teckelboom, O teckelboom, uw ras is wonderschoon” die door de boxen galmen  bedenk ik un planneke om ut kerstvee uit mijn territorium te verjagen. Met mijn poten stevig op de grond, mijn snuit  opengespert en in de aanvalstand trek ik ten strijde. Mijn eerste doelwit: die irritante teddyberen in hun haute couture pakskes. Ik sluip stillekes naar voren en geef ze een subtiele, maar effectieve por met mijn neus. Boem! En daar gaan ze, vallend als dominostenen, rollen ze onder de boom vandaan. Woehoe één nul voor Sjef!

Rudolfke ziet het gebeuren en probeert indruk te maken door een dreigende pose aan te nemen. Met een giga sprong (oké, meer een enthousiaste hupje ) beland ik op de bank en geef hem een flinke tik met mijn poot, hij hangt half over de rand van de bank. “Zo, wie is hier de baas?” blaf ik triomfantelijk. En net als ik de genadeslag wil toedienen hoor ik vrouwtje vanaf de keuken: “Sjéééf! Wat ben jij nú weer aan het doen?”Ik doe alsof ik haar niet hoor en geef Rudolfke nog een laatste zetje waardoor hij op de grond lazert. Ik geef meteen mijn meest onschuldige blik naar vrouwtje kijk. Met un vermanende blik zet zij het kerstvee weer terug op hun plek. De teddyberen zitten weer netjes onder de boom, Rudolfke heeft zijn lesje geleerd (hoop ik), en ik? Ik heb mijn plek op de bank heroïsch terugveroverd. Nog een week tot kerst en de rust is weergekeerd… voor nu dan.

Een dikke poot van Sjef