HET STAAT IN DE STERREN
Mark van der Linden
Ze vraagt gelukkig niet of ik zin heb in een sigaret. Het is half twee ’s nachts en we zitten op bed. Op de grond ligt een lege fles huismerkwijn. Op de rand van haar bed staat een knuffelkonijn. Ze lacht haar tanden bloot en ik kus haar op haar wang. Eén keer. Twee keer. Tweeënhalf. Drie. Zonder aarzeling pakt ze mijn hoofd vast. Ze sluit haar ogen en drukt haar lippen op de mijne. We knuffelen, strelen en bewonderen elkaar. Vanaf de rand van het bed ziet haar konijn dat het goed is.
Het begon allemaal tijdens de natuurkundeles. Vrijdagmiddag, zesde uur. Tijdens het practicum over lichtsnelheid raakte ze mijn onderarm aan. Totaal onnodig en tot vier keer toe. Sommige meisjes lokten je mee de fietsenstalling in en zeiden na veel te lang giechelen dat ze je leuk vonden. Zij raakte vier keer mijn arm aan terwijl ik golflengtes noteerde.
Haar ouders waren niet thuis, dat had ze me verzekerd. De enige onzekere factor was haar zus, die weliswaar op kamers woonde, maar toch nog een huissleutel bezat. Hoewel dat gegeven ons niet aanstond, gokten we het erop. Als extra beveiliging hadden we de zoldertrap bezaaid met schoenen, boeken en pistachenoten (daar was haar zus allergisch voor).
Sommige klasgenoten vonden haar zweverig. De meeste eigenlijk wel. Ze had extreem lang haar, droeg felgekleurde wijde rokken, las horoscopen en at in de pauze haar brood in de lotushouding. Ik vond dat een vertederend beeld. Alsof ze haar brood nog even beschermde voordat ze het in alle rust opat. Haar uitstraling had sowieso een kalmerende werking op me. Of misschien is ‘reinigend’ zelfs wel het juiste woord. Bij haar in de buurt voelde ik me vrijer, minder zwaarmoedig en kende ik geen enkele vorm van schaamte.
Tot nu. Ineens is daar die onzekerheid, ook al weet ik dat ik alles tegen haar kan zeggen. Ik voel me naakt, terwijl ik het grootste deel van mijn kleding nog aan heb. Ze blijft me strelen en kust me in mijn nek. Moeiteloos opent ze de knopen van mijn spijkerbroek. Het gaat routineus, alsof het niet de eerste keer is dat ze dit doet. Vanaf dat moment twijfel ik aan alles. Mijn gedachte maakt me gek. Is dit wel de eerste keer dat ze dit doet?
Ze lacht ondeugend, terwijl ze haar trui in een vloeiende beweging over haar hoofd trekt. Ik moet er iets van zeggen, anders merkt ze het sowieso.
‘Anna, lieverd, er is iets dat je moet weten. Iets waar ik me voor schaam. Denk ik. Of eigenlijk ook niet. Maar als jij wel en ik niet dan denk ik wel en…’
Het zweet staat op mijn voorhoofd. Ik kan nu niet meer terug.
‘Anna. Misschien vind je me heel stom of onaantrekkelijk nu, maar… Ik ben maagd.’
Het blijft even stil. Dan begint ze te lachen.
‘Lieverd toch. Daar hoef je jezelf toch helemaal niet voor te schamen! Kijk naar mij, ik ben steenbok. Dat is pas stom.’
Astrologie: ★★★★★
Mark van der Linden is eigenaar van De Literaire Speelgoedwinkel. Elke maand geeft hij iets of iemand vijf sterren. Reageren kan via mark@literairespeelgoedwinkel.nl.
