Henk van de Spijker

Trouw aan Zonnebloem Veldhoven en een eeuw leven

Wanneer je nieuw in Veldhoven komt wonen, is het even zoeken naar aansluiting. Zo ging dat in ieder geval voor Henk van de Spijker. Via onder andere de Zonnebloem kwam hij in contact met buurtgenoten en nu, op honderdjarige leeftijd, is hij nog steeds graag bij zonnebloemactiviteiten aanwezig. 

“Toen Corrie en ik in 1959, zeven jaar na onze bruiloft, hier kwamen wonen vond ik dat we moesten proberen om échte inwoners van Veldhoven te worden. Daarom zochten wij al snel naar contacten in de buurt”, legt Henk uit. Hij werd geboren in Oirschot en groeide samen met vijf broers en zussen op de boerderij op. Het was daarom geen verrassing dat hij in de agrarische sector zijn beroep vond. Voor zijn werk bij de KI in Oerle, waar Henk koeien insemineerde, verhuisde hij samen met Corrie naar de Dreef.

Aanstekelijk enthousiasme 

Buurtgenoten die al bij de Zonnebloem aangesloten waren, introduceerden Henk met de organisatie. “ Dat vind ik gezellig.” Henk komt graag buiten de deur en ondanks zijn bewonderingswaardige leeftijd, is hij nog fit genoeg om aan te sluiten voor een potje kaarten, lunch of uitstapje. “Er wordt zelfs nog wel eens een dansje gewaagd”, vertelt Jo Waarma. Zij is al ruim twintig jaar vrijwilliger bij de Zonnebloem en ontmoet Henk daarom geregeld als er iets georganiseerd is. Ze ziet hoe enthousiast Henk hier altijd van wordt en is daarom ook graag in zijn aanwezigheid.

Verleden en heden 

Dit jaar bestaat de zonnebloemafdeling van Veldhoven Dorp – die overigens graag nieuwe vrijwilligers verwelkomt – zestig jaar. In die tijd is er volgens Henk een hoop veranderd in de wijk. “Ik heb hier altijd graag gewoond, maar nu merk ik wel dat de cafés meer restaurants worden en de gemoedelijkheid minder is. De gezelligheid zoek ik daarom op bij organisaties, zoals de Zonnebloem.” Henk leest veel over de geschiedenis en zoekt op zijn laptop allerlei zaken van het verleden uit. Hij schreef zelfs een boekje over zijn leven, waarin de oorlog ook zeker benoemd wordt. “Ik was zestien toen de oorlog uitbrak. Die tijd zijn we gelukkig goed doorgekomen, maar dat vergeet je nooit meer.” Zulke verhalen deelt hij ook met zijn drie zoons, acht kleinkinderen en veertien achterkleinkinderen. Na het overlijden van Corrie, twaalf jaar geleden, is Henk naar zorgcentrum Merefelt verhuisd.

Actief tot het eind 

Tevreden kijkt Henk terug op zijn leven en vooruitkijken doet hij ook nog steeds. “Als het zo goed met me blijft gaan, wil ik nog wel een tijd door. Gelukkig ben ik nog nooit echt ziek geweest. De enige medicatie die ik neem, zijn twee borreltjes in de avond. Niet meer; zo heb ik dat met Corrie afgesproken en daar houd ik me aan.” Ook bij de Zonnebloem blijft Henk nog graag een tijd betrokken. Hij mag dan wel honderd jaar zijn, maar stilzitten is niks voor hem. “Ik wil dingen ondernemen, dus ik ben blij dat dat op deze manier kan.”