Mierle de skonste

Hallo beste lezer, ik ben Mike van de Kimmenade, getrouwd met Marion en samen hebben wij twee geweldige dochters, Marly en Robin. Mierlo, je zou het misschien niet zeggen maar daar raak je niet over uitgepraat als je er eenmaal over begint. Zeker niet als je er al zoals ik bijna een halve eeuw woont.

Zelf kom ik uit een echt ondernemersgezin die jarenlang auto’s, olie en benzine verkocht. Mijn grootvader Frans van de Kimmenade deed dit al in 1934 aan de Dorpsstraat, op de hoek waar nu Lenssen Manders zit. Daar begon hij met één enkele benzinepomp waarmee je nog met de hand moest pompen. In 1956 is de pomp verhuisd naar de Geldropseweg waar ik en mijn familie nu nog wonen.

Mierlo is veranderd, zeker ook de Geldropseweg, die nu veel drukker is dan 48 jaar geleden. Toen konden we de auto’s op één hand tellen die in een uur voorbij kwamen. Voor een ambulance rende je naar de weg, zo zeldzaam was dat toen. Ik woon nog steeds in dezelfde straat, nagenoeg langs het ouderlijk huis waar ik ben opgegroeid. Er is veel veranderd in het mooie pittoreske Mierlo, zeker wat betreft het aantal inwoners en huizen. Waar je vroeger op een veldje voetbalde, staan nu complete woonwijken of gebouwen. Vroeger kende je ook iedereen, ook dat is veranderd.

Al 28 jaar ben ik lid van brandweer Mierlo. Ook deze hobby is van grootvader, op vader, op zonen overgegaan. Mijn broer en ik zijn nu de derde generatie bij de brandweer. Een groot gedeelte uit mijn brandweerperiode rukte ik uit onder de vlag van gemeente Mierlo. Geldrop was toen nog lang niet in beeld - en dat had toch ook wel wat.

De dorpskern van toen was heel rustig en ik werd als jongen regelmatig weggestuurd voor het halen van spullen. Bijvoorbeeld voor een postzegel in het PTT postkantoor, waar de heer Gullekes nog achter het loket zat en waar zeker acht man hard werkte om de post tijdig bij de mensen te krijgen. Hoe anders is dat nu? Ook had het dorp toen maar een paar kruideniers, zoals de Kroon van fam. Terken en later de Korti van Verspaget, De Spar (van Jan Liebreks) en nog later de Edah waar nu ijssalon Baccio en de opticien Blic zit.

Sinds kort zit ik ook in het bestuur van Heemkundekring Mierlo, die in het oude raadhuis zitten en waar ik mijn interesse voor de geschiedenis van Mierlo kan ophalen.

Mierlo de skonste, dat vind ik echt. We realiseren het ons zelf misschien niet altijd omdat we er zelf wonen, maar ik merk het wèl aan de reacties van de toeristen die naar Mierlo komen. Ik werk namelijk als manager Technische support bij Carlton HUP, waar ik vaak toeristen uit alle windstreken spreek. En zij benoemen dan altijd de prachtige Strabrechtse Heide met de vele vennetjes, onze mooie bossen en de schitterende molen. Jammer dat we er zelf soms niet meer van bewust zijn wat voor moois er allemaal in (en rondom) Mierlo te zien is.

Ik kan Mierlo maar moeilijk los laten en als het aan mij ligt, blijf ik hier mijn hele leven wonen. Ja, voor mij is Mierle de skonste, zeker weten!