José van Lamoen- Ghijssen: ‘Terug naar de natuur en kasteel Geldrop’

“Ik heb mijn man, Kees, leren kennen in Geldrop. Bij een vriendin thuis hebben we elkaar ontmoet. Inmiddels zijn we 46 jaar getrouwd, we hebben geen kinderen. Ik ben José van Lamoen-Ghijssen, 66 jaar en ik schilder graag. Ik heb in september en oktober dit jaar mijn werk voor het eerst geëxposeerd in Kasteel Geldrop en dat is bijzonder. De expositie heet ‘Realistisch Stilleven’.

“Oorspronkelijk kom ik uit Roermond. Van mijn vierde tot mijn twintigste heb ik in Geldrop gewoond. Eerst in de Skandiawijk, want mijn vader werkte bij Philips. Alle vaders uit onze buurt werkten eigenlijk bij Philips. Later verhuisden we naar de Beneden Beekloop. Ik heb een redelijk strenge opvoeding gehad, kom uit een katholiek gezin en mijn vader wilde ons ongeschonden het huwelijk in krijgen. Ik weet nog goed dat er bij ons in de straat een Openbare Nutsschool zat, maar daar mochten wij niet naartoe. We moesten naar de Aloysius school lopen, omdat die wel katholiek was. Dat was een meisjesschool.

Ik heb vier zussen en twee van hen wonen in Geldrop. Daardoor is de band met het dorp gebleven. Ook doordat mijn ouders hier altijd zijn blijven wonen. Ik vertrok op mijn 24^e naar Delft, samen met Kees. Daar heb ik mijn eigen communicatieadviesbureau opgezet. Mijn ouders kwamen met enige regelmaat naar Delft. Ze hadden vrij reizen met de trein, dus dan gingen ze naar ons toe. Ze vonden Delft geweldig.

Toen ik vijftig was, zijn Kees en ik naar Australië vertrokken. We hebben daar een camper gekocht en daarmee door het land gereisd. Een jaar lang waren we in Australië. Ons huis in Delft hadden we verhuurd. Toen hadden we het reisvirus te pakken en zijn we in totaal in zes jaar in Australië geweest, met tussenpozen die we in Nederland doorbrachten. In Sydney is mijn schilderwerk echt begonnen. Ik had in Delft al wel wat cursussen gedaan en mijn talent ontdekt. Maar in Sydney ging ik naar de kunstacademie en heb ik veel geschilderd. Daar heb ik ook zeven schilderijen verkocht.

Eenmaal terug in Nederland, besloten we te verhuizen naar Brabant. We misten de natuur toch en er woont nog veel familie van mij hier in de buurt. We zijn naar Heeze verhuisd en daar ben ik verder gegaan met schilderen. Een tennismaatje van me kwam een keer bij ons thuis en zag mijn schilderijen. Daar moet je iets mee doen’, zei zij.  Ik wilde wel exposeren, maar dan het liefst in het Kasteel in Geldrop. Ik heb mijn werk voorgelegd aan de kunstcommissie en zij besloten dat ik mocht exposeren.

Ik vind het bijzonder dat het op deze plek is, want vroeger speelde ik altijd stiekem bij het kasteel. Dat was toen nog niet opengesteld voor publiek, dus dat was spannend om er te spelen. We waren bang dat de jachtopziener ons zou wegjagen. Het is een goede zet om het kasteel openbaar toegankelijk te maken. Vroeger had het dorp niks aan het kasteel en nu wel.

Mijn zussen vinden het fantastisch dat ik hier mocht exposeren en ik weet zeker dat mijn ouders het ook mooi hadden gevonden. Helaas kunnen ze dit niet meer meemaken. Het is een serieuze hobby, waar ik veel plezier aan beleef. En het kasteel was een prachtige plek om mijn werk te laten zien.”