oi wereld,

Vorige week, bij het krieken van de dag, werden wij gewekt door een oorverdovend geloei. Alle telefoons in huis sloegen op tilt: NL Alert! Voor ik nog maar kon snuffelen aan de boodschap, brak in huize Sjeffie complete paniek uit.
“Alarm, alarm, de Russen komen!” krijst vrouwtje alsof ze rechtstreeks uit een oorlogsdraaiboek stapt. Baasje in zijn  onderbroekske, sprint richting kelderkast en binnen no time vliegen zaklampen, flesjes water, slaapzakken, batterijen en opgeladen aifoontjes door de lucht en verdwijnen in rugzakken. Ik zit er met open snuit naar te kijken en denk: yes jongens, ik ken dit spelletje… dit is kamperen! 

Rugzakken vol proviand, hup de bossen in. Tentje, kampvuurtje, stokbrood en marshmallows. Wat een feest! Maar nee hoor… niks kamperen. Onze trapkast verandert ter plekke in een bunker en wordt volgestouwd met jerrycans water, potgroenten én – halleluja – tientallen blikken knakworsten. Op dat moment begint mijn teckelhart sneller te slaan. Stel je voor: dagenlang opgesloten met een buffet van sappige knakkies, rechtstreeks mijn snuit in. Bunker walhalla!

En jawel hoor…baasje moet de pret weer bederven. Bleek het hele alarm niet om Russische tanks te gaan, maar om een lullige gaslucht uit België. Serieus?! Heel huize Sjeffie in de stress, ik al dromend van knakworst-all-you-can-eat, en dan blijkt het gewoon een stinkend walmke te zijn. Bye bye bunkervreugde, bye bye knakkies. Maar ach… dan maar weer liever frisse buitenlucht en un bakske Puro.

Een dikke poot van Sjef