Vandaag wil ik ut met jullie eens hebben over de bovenmatig ontwikkelde zintuigen van ons teckels. Eerst aandacht voor de neus. Vanmorgen was baasje weer eens kritisch op mij omdat mun snuit aan het wegdek vast gesnuffeld zat. Hoe kan ik hem uitleggen dat ik bedwelmd ben door de geparfumeerde odeur van langsgelopen teckelinnekes. Ondanks het feit dat zijn geroep doorgalmd in mun trommelvliezen, ben ik oostindisch doof en vervolg mun snuffeltocht naar deze onbekende schoonheid.

Daarbij meteen aandacht voor de oren. Mun grote flappers, die twee hangende zachte lappen die me altijd zo eigenwijs laten lijken. Mijn baasjes denken misschien dat ze alleen maar goed zijn om schattig te staan op foto's, maar ik verzeker je, die dingen hebben een functie. Als jachthond hoor ik álles! Of het nou een konijn is dat zich verstopt in zun holletje of een kruimeltje kaas dat op de grond valt in de keuken, mijn oren staan altijd paraat. Niets ontsnapt aan het radarwerk van Sjef.

Maar laten we eerlijk zijn, mijn oren zijn ook een bietje eigenwijs, net als ik. Als ik geen zin heb om te luisteren, dan doe ik da gewoon nie. Baasjer kan wel roepen "Sjef kom hier!", maar als ik een lekker luchtje opsnuif tijdens mijn wandeling, zet ik die flappen gewoon op doof. Waarom zou ik luisteren als ik iets veel interessanters kan ontdekken? Ik ben tenslotte een teckel, en als ik ergens op focus, dan gaat mun kupke – inclusief die grote oren – die kant op. 

Maar als ik dan eindelijk besluit om wél te luisteren, zijn die oren natuurlijk mijn grootste troef. Ik hoor het als mijn baasje de koelkast opendoet, als er iets geknabbeld wordt op heerlijke snekkies, of als de deurbel gaat en ik met oorverdovend geblaf in actie moet komen. Ik mag dan wel klein zijn, maar mijn oren? Die zorgen ervoor dat ik de baas ben over elk geluid in huis. Dus ja, mijn oren hebben misschien een eigen willetje, gaan ooit selectief te werk maar als ik hoor hoe lief ik ben dan geef ik graag un knuffel.

Een dikke poot van Sjef.