Hoi wereld, 

Sommige sprookjesfiguren kunnen echt jaloers zijn. Hoor ik gisteren de blaftone van mun teckelfoon, krijg ik een whatsblafje van RoodKapje. “Hee Sjef”, uhhh ja RoodKapje! Waarom zit ik niet in jou blogskes ?? Nou RoodKapje, gij bent inmiddels 87 jaar oud en ge woont in huize avondrood! ?? En nu er weer een wolf in Nederland is wil ik jou niet door het bos zien huppelen. 

Mar gullie kent 87 jarige AvondroodKapjes, die zijn eigenwijs.  Dus zij pakt haar mandje en rollator en sjeest de bossen in op weg naar haar kleindochter. En wie komt ze tegen, “…De WOLLUF…” Hoi, AvondroodKapje," zegt hij. "Dag, Wolf." "En waar ga je zo naartoe?" "Naar mun kleindochter, Wolf. Ze woont in een holle boom in het donkere bos omdat er geen woonruimte is in de stad.  Ahaa zei de Wolf, dat is dan vette pech voor jou AvondroodKapje, ik ga je verscheuren en verorberen. 

“Da dacht ik nie, klonk een stem achter de Wolf, vette pech voor jou. Ik was Avondroodkapje stiekem gevolgd om haar te beschermen. Als atletisch teckeltje wist ik met een welgemikte heupworp de wolf uit te schakelen. Wegwezen wolfke ge het hier niks te zoeken in Nederland. Met de staart tussen de pootjes droop hij af.  En avondroodkapje leefde nog lang en gelukkig.

 Een dikke poot van Sjef