Mark van der Linden

Het is rustig in de winkel. Nel pakt doosjes nieuwe sigaren uit, terwijl ze met een schuin oog televisie kijkt. Het is net reclame. Alweer. Een strenge tandarts legt uit hoe slecht zuurtjes voor je gebit zijn. ‘Altijd poetsen met Prodent’, zegt hij met opgestoken wijsvinger. ‘Of gewoon geen zuurtjes eten’, mompelt Nel hoofdschuddend terug.
Al vierentwintig jaar werkt ze in dezelfde winkel. De winkel die vroeger van haar vader was en die ze, toen hij ongeneeslijk ziek werd, zonder enige twijfel van hem overnam. Nel houdt van de winkel. Ze houdt van de krantenrekken, van de geur van tabak, van haar zelfgemaakte uitstallingen in de etalage en van de zon die aan het eind van de dag door de winkelruit naar binnen schijnt.
Op de toonbank, naast de krasloten, staat een enorme pot met zuurtjes. Zuurtjes in de vorm van fruitstukken. ‘Die vindt iedereen lekker’, zei haar vader altijd, ‘en fruit is gezond’. Nel geeft ze weg, aan kinderen en volwassenen. Al vierentwintig jaar. Omdat hij dat graag wilde. ‘Misschien moet ik ermee stoppen’, zegt ze zacht tegen zichzelf. ‘Zuurtjes zijn eigenlijk niet meer van deze tijd.’
Als Nel even later weer midden in haar favoriete soapserie zit, schrikt ze op van het winkelbelletje. Twee jongens van rond de twintig lopen zwijgend richting de koeling. De kleinste, die een bodywarmer draagt, pakt een flesje cola uit het schap. ‘Waar wacht je nog op?’, sist hij de ander toe. ‘Het is twee tegen één, idioot.’ De andere jongen, gehuld in een zwart joggingpak, haalt zijn neus op en knikt.
Op het moment dat hij in de buurt van de toonbank komt, doet hij net alsof hij naar de verschillende smaken Tic Tac kijkt. De snoepjes zien er feestelijk uit en hij hoopt van harte dat hij straks ook wat te vieren heeft. Zijn vader zou zich kapot schamen als hij hem hier zo zag twijfelen. Hij verstopt zijn handen in zijn vestzakken en klemt de vingers van zijn rechterhand stevig om het vleesmes.
‘De kassa! Openmaken, nu meteen!’ De stem van de jongen slaat al over bij het woord ‘kassa’. Nel kijkt nu pas op van haar serie. Ze grijpt om zich heen, vindt een doosje sigaren en gooit het richting de jongen met het mes. De jongen bukt, kijkt schuldbewust naar zijn handlanger en rent dan zonder om te kijken naar buiten.
‘Fucking loser!’, schreeuwt de jongen met de bodywarmer hem na. Hij springt op vanachter de koeling, rent naar Nel en richt een pistool op haar hoofd. ‘Nog één beweging en je bent er geweest’, snauwt hij haar toe. Nel vraagt zich af hoe ze zonder te bewegen de kassa open kan maken en net op dat moment komt de postbode binnen.
‘Goed volk!’, roept hij, jolig als altijd. De overvaller draait zich om en schiet. De postbode wordt in zijn arm geraakt. Nel twijfelt geen moment, grijpt de pot met zuurtjes van de toonbank en gooit hem zo hard als ze kan bij de overvaller tegen zijn achterhoofd. De jongen stort ineen en blijft bewusteloos op de tegelvloer liggen.

Zuurtjes: ★★★★★

Mark van der Linden is eigenaar van De Literaire Speelgoedwinkel. Elke maand geeft hij iets of iemand vijf sterren. Reageren kan via mark@literairespeelgoedwinkel.nl.