“Ik ben Femke Muller, 18 jaar oud en ik woon mijn hele leven in Veldhoven. Ik hou me veel bezig met de natuur en speel saxofoon. Daarnaast heb ik een wereldrecord op mijn naam staan.

Ik woon sinds mijn geboorte in Veldhoven Dorp. Daar ging ik naar basisschool Op Dreef. Ik vind dat er hier een chille sfeer hangt. Je hebt alles bij de hand, maar het is geen stad. Als ik de deur uitloop, ken ik iedereen uit de straat. Ik speel saxofoon in het Veldhovens Muziekkorps. Nu we een vaste locatie hebben in D’n Bond kom ik daar graag. Een keer in de week repeteren we. Het maakt dan niet uit hoe oud je bent, wie je bent of wat je bent, want muziek is toch hetzelfde.

Ik heb op het Helicon gezeten. Daar kwam ik er al snel achter dat dieren mijn ding zijn. De opleiding Wildlife Management kwam daarna op mijn pad en dat vond ik heel leuk, omdat dit volledig is gericht op wildlife. Niet op honden of katten, maar wolven en tijgers. Dat speekt mij meer aan. Ik zit nu in mijn laatste jaar. Daarnaast werk ik bij de groendienst van de Kempervennen en een keer per week doe ik tuinonderhoud bij iemand in Veldhoven. Voor de leuk sta ik soms achter de bar op een festival.

Vanuit mijn vorige school doe ik mee aan het project Award for Young People. Daarbij bedenk je doelen op het gebied van vrijwilligerswerk, sport en individueel talent. Zo wilde ik hiervoor bijvoorbeeld doedelzak leren spelen en honderd kilometer mountainbiken. Daarmee heb ik al brons en zilver gehaald. Nu ben ik bezig met goud en ik vond dat dat wel iets speciaals moest worden. Daarom kreeg ik het idee om een wereldrecord te verbreken. Ik heb de boeken van Guinness World Records doorgebladerd, zoekend naar iets waar ik een jaar lang naartoe kon werken. Ik sprong thuis altijd al graag op de trampoline, dus toen ik het record marathon trampolinespringen in een team van 25,5 uur voorbij zag komen, klonk dat heel leuk. Ik heb zeven mensen gezocht die net zo gek waren als ik en dit wilden doen. Het is echt een bijeenraapsel van allerlei mensen geworden.

Ik begon met een keer per week kijken of ik een uurtje zou volhouden. Dat ging al vrij snel prima, dus naar mate we dichter bij de poging kwamen, sprong ik vaker in de week en heb ik mijn conditie verbeterd met touwtjespringen. Iedereen heeft voor zichzelf getraind en om de zoveel tijd spraken we af om naar een trampolinepark te gaan.

We zijn op zaterdag om acht uur ‘s ochtends begonnen en doorgegaan tot zondag twee uur ‘s middags. Toen hadden we de dertig uur gehaald. Ik wist dat het intensief zou worden, want zoveel zouden we niet slapen, omdat we om de dertig minuten wisselden. Toch had ik er wel alle vertrouwen in dat we het zouden halen. Dat het is gelukt, vind ik gaaf.

Als ik nog een keer iets in mijn hoofd haal, zou ik misschien nog wel een recordpoging doen, maar dan wel voor iets anders. Je moet er zoveel voor regelen. Dat is wel een dingetje. Toch is het super vet om een wereldrecord op je naam te hebben staan, dus zeg nooit nooit.”