“Ik ben Giti Entezami. Samen met mijn man en onze twee dochters ben ik dertig jaar geleden in Breugel komen wonen. Hier werk ik als freelance fotografe.

Ik ben geboren en getogen in Iran, maar na de Iraanse Revolutie zijn mijn gezin en ik naar Turkije gevlucht. Hier hebben we tien jaar gewoond, totdat we in 1990 door de Nederlandse overheid werden uitgenodigd om hier te komen wonen als politieke vluchteling.

De eerste vier maanden hebben we in Apeldoorn doorgebracht; daarna zijn we naar Breugel gekomen. Nu wonen we alweer dertig jaar in hetzelfde huis.

Ik vind Son en Breugel erg mooi. De natuur is prachtig en de mensen zijn lief. Ik voel me hier helemaal thuis. Toen we in Nederland kwamen, wilde in me meteen aanpassen aan de cultuur. Zo had ik dat ook in Turkije gedaan; dat zit in me. We waren niet onbekend met Europa, omdat we hier als toerist al geregeld waren geweest. Echter is vakantie heel anders dan er wonen. Het heeft tijd nodig om daaraan te wennen.

In die tijd ging ik vaak wandelen om mijn hoofd leeg te maken. Mijn toevluchtsoord was de Dommel. Hier kom ik nu nog steeds erg graag. Het is er prachtig en iedere keer is er iets anders te zien. Hier begon ik voor het eerst alles te fotograferen.

Fotografie was altijd mijn grote droom. Het begon als een hobby om mijn kinderen te fotograferen. Nu is het mijn beroep. In Apeldoorn heb ik met veel liefde en gedrevenheid mijn diploma gehaald aan de fotovakschool. Ik ben afgestudeerd in de richtingen reclame- en portretfotografie.

In 1997 ben ik gestart met mijn eigen bedrijf, Giti Entezami Fotografie. Ik focus me voornamelijk op portretfoto’s voor bedrijven uit de omgeving. Ook heb ik tot 2016 veel tentoonstellingen geproduceerd. Deze hebben uiteenlopende thema’s zoals hoofddoeken en verborgen schoonheid in de natuur.

Ik heb geluk dat ik van mijn hobby mijn beroep heb kunnen maken. Daar ben ik erg blij mee. Mijn camera laat ik nooit achter. Ik draag hem altijd bij me, zodat ik waar dan ook in beeld kan brengen wat ik zie. Als ik foto’s maak, vergeet ik alles om me heen.

In 2015 wilde ik mijn dankbaarheid aan Son en Breugel laten merken. Hierom ben ik begonnen met het maken van een boek, vol met foto’s van de omgeving Son en Breugel en dan voornamelijk de Dommel. Ik wilde bij mijn foto’s mooie teksten en informatie hebben staan. Uiteindelijk heb ik hier een dichtster voor gevonden. Zij heeft door het gehele boek heen prachtige gedichten en teksten toegevoegd.

In mijn hart schuilt enorm veel dankbaarheid voor Son en Breugel en Nederland. Wij zijn hier met open armen ontvangen, waardoor het nu ook als mijn land voelt. Met mijn oosterse ziel leef ik in een westerse cultuur. Ik zie het verschil en begrijp beide culturen. Dit probeer ik te laten zien met mijn foto’s.”