Voor altijd mijn Mierlo
Mijn naam is Tini Dreverman, geboren en getogen Mierlonaar. Mijn wieg stond in 1957 in Brugstraat 59. Later ben ik met Marleen, ook een echte Mierlose, naar de Zonnedauw verhuisd. Samen kregen we drie kinderen en inmiddels is er een schat van een kleindochter bij gekomen.
Mierlonaren die mij al kennen zullen waarschijnlijk bij ‘meester Tini’ op de Loeswijkschool hebben gezeten, of hebben jaarlijks de intocht van Sinterklaas bijgewoond, of hebben deelgenomen aan de Jeugdvakantieweek, of….
Als jongste telg uit een gezin met vijf kinderen, speelde ik vaak achter ons huis in ‘d’n hof’ of daarachter, op het land van de boer. Vanuit onze tuin kon je helemaal tot de Tramweg kijken, als er tenminste geen koren tussen stond. In de verte zag je het huis van Sientje. Je kwam daar telkens voorbij, als je de ‘Ronde van Sientje’ fietste: een wedstrijd op oude fietsen, vanaf ons huis langs het kanaal naar de trambrug, dan over het grindpad van de Tramweg via de Brugstraat weer terug naar huis.
Het stuk kanaal bij de oude trambrug, was ’s zomers de place to be. Vanaf de trambrug in het water springen was een uitdaging. Je moest soms wel eens eerst met een stok een dood varken dat voorbij dreef wegduwen, en regelmatig het water ruimen voor een binnenvaartschip, maar verder was het daar heerlijk vertoeven.
Ik voetbalde zo nu en dan met jongens uit de Brugstraat een wedstrijdje tegen leeftijdgenootjes uit de Eikendreef. Het denkbeeldig voetbalterrein lag tussen de bomen ‘onder het Ark’. ‘s Winters denderde je met de slee over de sneeuw, tussen de boompjes door, van de hoge zandberg af. Die lag op de plek waar nu aan de Goorsedijk het gebouw van het ROC staat.
Als misdienaar fietste ik naar de kerk door het ‘kerps pèèjke’: een zandpad tussen de klompenfabriek en de kersenboomgaard. Zoals het een goede tiener betaamt verlegde ook ik op een gegeven moment mijn grenzen. Mierlo had meer te bieden dan enkel de Brugstraat en omgeving. Met een groep vrienden hadden we een toneelgroep opgericht: de Mister Eizor Show. Een gezellig stelletje ongeregeld was het, dat af en toe in het patronaat een zelfgeschreven toneelstuk opvoerde en tijdens de Jeugdvakantieweek op de grote open vlakte bij de huidige Schoolstraat optrad.
Inmiddels kwam er minder ruimte in Mierlo en daarmee ook minder rust. En met het klimmen der jaren, klom ook mijn onrust. Ik ging allang niet meer als misdienaar naar de kerk maar als lid van jongerenkoor JOKO. In 1977 werd ik prins van De Stillekes. De jaren daarna vulden zich met van alles en nog wat op het sociaal-culturele vlak in Mierlo: o.a. het Jeugdvakantiewerk, comité Zelfstandig Mierlo, stichting Mierlo Promotie, toneelvereniging MAT, carnavalscabaretgroep Simpel Verbond, speaker bij diverse evenementen zoals de jaarlijkse Lillianedag, Pink Pit, en de intocht van Sinterklaas, Prins Carnaval bij De Kersepit….kortom van alles kwam voorbij en ik deed graag mee.
En nu? De rust is bij mij weer grotendeels terug gekeerd. Bewust. Een stap terug. Een nieuwe generatie heeft het stokje overgenomen, en die doet dat op een geweldige manier. Mierlo was mijn Mierlo. En dat Mierlo nog altijd mijn Mierlo is zal je wel begrepen hebben. Niet begrepen? Begin dan nog eens vooraan te lezen…
