De Vliegert is mijn tweede thuis

Mijn naam is Nel van der Sanden, en ik ben tachtig jaar. Ik ben geboren als Nel Lijten op 1 april 1942 in Mierlo. Met mijn ouders, mijn zus en vijf broers, woonde ik vroeger net over de brug bij restaurant de Cuijt, op de Broekstraat. Tot mijn vierde heb ik daar gewoond, en van mijn vierde tot mijn 28^ste heb ik aan de Goorsebaan gewoond.

Ik heb een fijne jeugd gehad. Veel gezwommen in het kanaal. In de winter gingen we er schaatsen. Ik was altijd buiten te vinden.

Mijn lagere schooltijd heb ik doorgebracht bij de nonnen op de Luciaschool in Mierlo-Hout. Ik vond het wel leuk op school, was een beetje rebels af en toe, en een gemiddelde leerling. Mijn vader zei: ‘ge gaat maar naar de huishoudskool, dan kende altijd vooruit in een huishouwe”. Zo gezegd, zo gedaan. Het werd de huishoudschool voor mij. Sterker nog, ik was nog geen vijftien jaar, toen ik gevraagd werd om te komen werken in het huishouden. In Helmond, bij een slager. Ik vond het leuk om te werken en ik kon sparen voor mijn toekomst. Het was geen vetpot, hoor, want ik kreeg vijfentwintig gulden per week. Wel kreeg ik er kost bij, dus ik mocht elke avond mee-eten in Helmond.

Ik was vijfentwintig jaar, toen ik mijn man Leo van der Sanden ontmoette. In de kroeg! Het was liefde op het eerste gezicht! We zijn getrouwd op 27 december 1968. We hebben samen twee fantastische kinderen, Ton en Astrid. We hebben een kleinkind, Leon, hij is inmiddels alweer twintig jaar.

Met mijn gezin woonde ik vroeger op de Marktstraat. Daarna zijn we nog een keer verhuisd naar de Nijverheidsweg. We hadden een staal- constructiebedrijf en hebben samen hard gewerkt. Helaas is mijn man twintig jaar geleden overleden. Hij was net gestopt met werken, toen hij een hartstilstand kreeg. Ik was op mijn 59^ste al weduwevrouw.

Na de dood van mijn man, ben ik bewust actief in het verenigingsleven gestapt. Ik zocht afleiding en een levensdoel. Dat vond ik vooral in de Vliegert. Al twintig jaar neem ik deel in diverse besturen en activiteiten. Dat begonnen met het organiseren van allerlei activiteiten. Wat er ook te doen is, ik ben er altijd bij. Ik hoor bij het meubilair, alleen mijn bed staat er nog niet, haha.

Ook heb ik lang aan damesvoetbal gedaan en heb ik bij Mifano in het bestuur gezeten. En ik was lid van het kerkkoor. Vervolgens heb ik me ook aangesloten bij het koor in de Vliegert.

Mierlo vind ik een fijn dorp. Ik heb het altijd naar mijn gehad hier, zowel vroeger als nu. Mierlonaren, voor wat ik ervaar, zijn fijne en hartelijke mensen. Ik kan dan ook met volle overtuiging zeggen: Mierlo is mijn dorp.