Marleen van der Steen: ‘’mijn allergrootste droom ligt hier in Mierlo’’

Mijn naam is Marleen van der Steen (41), geboren op 12 April 1982 in Geldrop in het St. Anna Ziekenhuis.

Ik ben de oudste van drie meiden binnen ons gezin. Ik heb nog twee zusjes: Ineke en Linda. We groeiden op in de Broekstraat, over de brug, buiten de bebouwde kom. Mijn ouders Frans en Franca van der Steen hadden een groot varkensbedrijf, dus ’s avonds na het eten nog in de straat buiten spelen was voor ons niet het geval. Soms was ik best wel eens jaloers op klasgenootjes die dat wel deden, want mij leek het reuze interessant om ’s avonds ook nog wat buiten rond te hangen. Maar wij hadden weer dingen die mijn klasgenootjes superleuk vonden, en juist door de vrijheid buiten op ons erf, wilden vriendinnen na school graag bij ons spelen. Ach, het is ook maar net wat je gewend bent. Wij hebben in ieder geval een heerlijke jeugd gehad bij ons op de boerderij.

Ik ging samen met mijn zusjes, en veel kinderen bij ons uit de buurt naar de Johannesschool. Wat hebben we hier een leuke tijd gehad. Ik weet het nog goed. Meester Leon, meester Hans, ik kom ze nu nog wel eens tegen in het dorp. Ik weet ook nog wel dat wij hard ons best moesten doen om tussen de middag weer op tijd op school te zijn. Toen was er nog geen continurooster, maar ging iedereen thuis eten. Om kwart over twaalf waren we uit, vlug naar huis voor een boterham, en vlug weer terug op ons fietske. Om half twee begon dan de school weer.

Ik speelde handbal bij de KPJ (Katholieke Plattelands Jongeren). Hier werd ontzettend veel georganiseerd. Sportdagen, maar we gingen ook op kamp. Ik ben denk ik lid geweest tot ik een jaar of achttien werd. Veel vriendschappen heb ik hier opgedaan, waar we in de weekenden mee op stap gingen. Als je mee naar de Apollo in Deurne ging, dan hoorde je er helemaal bij. Op stap, sigaretten mee, want we rookten toen met zijn allen als een schoorsteen, haha, geweldig was dat. Het hele weekend waren we op pad.

Ik zat op het SGN in Nuenen, dat is nu Nuenens college, en daarna ging ik naar ROC Kempenpoort in Eindhoven, waar ik afstudeerde als verzorgende. Ik heb jaren in het Elkerliek ziekenhuis in Helmond gewerkt, en in 2008 ben ik afgestudeerd als verpleegkundige. Na verschillende ervaringen in de zorg: kraamzorg, zorgcoördinator bij Savant Zorg in de wijk, gewerkt Bij Savant de Ameide Helmond, heb ik in 2015 de knoop doorgehakt, en ben ik op zelfstandige basis verdergegaan als verpleegkundige. Dit doe ik tot op heden nog steeds. Dat wil niet zeggen dat ik ondertussen stil heb gezeten, want daar hou ik niet van. In 2018 heb ik samen met een compagnon het bedrijf Nachtzusters opgestart. Dat was een bedrijf dat zorg uit handen kon nemen in de nacht. Maar helaas was dit door de vele regeltjes onmogelijk gemaakt dit voort te zetten. In de twee jaar dat we werkzaam waren als nachtzusters hebben we veel bijzondere, maar ook zware en verdrietige momenten gehad. Mijn vader werd ziek, en in 2019 is hij na een kort ziekbed overleden. Door mijn ervaring in de zorg heb ik hem zelf de laatste vijf nachten kunnen en mogen verplegen, en hier ben ik eeuwig dankbaar voor. Ook al was dit uiteraard ontzettend heftig, maar dit nemen ze ons als familie nooit meer af.

Mijn ouders hadden ver voor deze periode al afscheid genomen van hun varkensbedrijf, en hadden hun intrek genomen in het ouderlijk huis van ons pap in de Brugstraat. Maar toen hij een optrekje in Lierop tegenkwam, was hij verkocht. Ze verhuisden nogmaals, maar zijn grootste wens was, dat zijn ouderlijk huis in de familie zou blijven. Die wens is uitgekomen, want in dat huis woon ik nu met mijn partner Gert-Jan (Gert) Swinkels, onze zoon Luuk, en onze dochter Janne.

Nog steeds blijf ik me ontwikkelen, en vorig jaar ben ik afgestudeerd als praktijkopleider in de gezondheidszorg. Nu inmiddels heb ik in alle lagen van de zorg gewerkt, en alle papieren in mijn bezit. Maar mijn allergrootste droom zou zijn: om een hospice, of een Bijna-thuis-huis op te starten, in het gebouw van de Pastorie hier in Mierlo. De ligging van dit gebouw is fantastisch hiervoor, en ik ben er echt van overtuigd dat dit echt een meerwaarde zou zijn voor ons dorp. Ik zou heel graag deze kar willen trekken, en ik denk met mij samen veel dorpsgenootjes als werknemers, en vrijwilligers. Dit is mijn droom voor ons mooie Mierlo.