Hier heur ik thuis

Gerard van Maasakkers beschreef het al heel mooi: ‘Hier ken ik de weg, hier leerde ik lopen.

Vallen en opstaon en wijdter gaon. Hier kan ik verdwalen, mee ogen wijd open. En toch weer op huis aon gaon. Hier heur ik thuis.’ Als ik dat lied hoor, dan denk ik aan Mierlo.

Mijn naam is Léon van der Vleuten, 59 jaar, in september word ik 60 jaar. Ik ben leerkracht van groep 0-1-2; de groepen waar mijn hart ligt. Ik heb altijd geweten dat ik wilde gaan werken in het onderwijs. Na de mavo ging ik naar de havo en vervolgens heb ik de Pabo afgerond. Inmiddels werk ik sinds 1981 in het onderwijs. In 1985 ben ik begonnen in Mierlo.

Ik geef les aan de kleutergroepen op kindcentrum De Kersentuin. Hartstikke leuk werk, want deze kinderen van zo’n jaar of vier zijn nog zo onbevangen, spontaan, open en eerlijk. Dat spreekt me heel erg aan.

Ik ben geboren en getogen in Mierlo. Mijn vader en moeder hadden een houtzagerij en doe-het-zelf winkel in de Marktstraat. Achter in de tuin lag een voorraad bomen die nog gezaagd moesten worden. Na school gingen we daar klimmen en klauteren, dat was het paradijs! De halve klas kwam bij ons spelen. We waren áltijd buiten. 

Samen met mijn broer Eric had ik een prachtjeugd. Thuis was het gezellig en iedereen was welkom. De deur stond letterlijk en figuurlijk voor iedereen open. Heel open en ongedwongen, echt das dorpse. Het waren hoogtijdagen voor de paardensport, want mijn familie was gek op paarden en alles wat daarmee te maken had. Onze Eric is zodoende succesvol in de paardensport terecht gekomen. Mijn vader is een van de oprichters geweest van het Concours Hippique Mierlo. Mijn interesses lagen op andere vlakken. Ik was toen al dol op muziek en op theater. Ik zat bij het jongerenkoor en de toneelgroep. Om samen met een aantal anderen iets neer te zetten, dat vond ik leuk en dat vind ik nog steeds leuk.

Zodoende help ik fanatiek mee met de Brabantse dag in Heeze. Met een hele groep mensen zijn we samen verantwoordelijk voor de uitvoering van een thema tijdens de dag. Dit jaar is dat ‘met verve’. Een hele uitdaging en leuk om te doen. 

Ik vind Mierlo een mooi en gezellig dorp. Het is groen, en het heeft een prachtige nieuwe dorpskern. Vooral vind ik de samenhorigheid erg groot. Mensen geven hier nog om elkaar. Leven met je mee als er iets aan de hand is. Helpen elkaar en de interesse in elkaar is gemeend. Redenen genoeg om me goed te voelen in dit dorp. Als ik het bordje Mierlo zie, dan ben ik thuis. Want ‘waor ik ook hene gao, hier heur ik thuis.’