Mijn naam is Jolanda de Gouw (52) geboren en opgegroeid in de Heer van Rodestraat, samen met ons gezin: moeder Maria de Gouw-van den Hurk, vader Adri de Gouw, broer Mark en zus Marita.

Ik ging naar de basisschool Sint Lucia. Die school was toen nog niet op de Santheuvel, maar vroeger in mijn tijd stond die nog recht tegenover De Mona, op het hoekje waar nu de aanleunwoningen gebouwd zijn. In de Heer van Rodestraat waar wij met ons gezin woonden, waren toen nog geen parkeerplaatsen, en was alles nog gewoon groen. Overal speelveldjes, waar alle kinderen uit de buurt buiten speelden. We hebben daar echt een onbezorgde jeugd gehad. Dat is niet meer te vergelijken met nu.

Met carnaval ging ik met mijn ouders naar café de Roskam in de Markstraat. Of we staken even de straat over en brachten een bezoekje aan café ’t Breujke. Ik wilde overal mee naartoe, en graag overal bij zijn. Daarom besloot ik dat ik wel bij de dansmarietjes wilde. Ik mocht van mijn ouders nog niet alleen weg met carnaval, en op deze manier kon ik deze regel dan toch een beetje omzeilen. Ja, slim was ik wel. Ik zocht overal wel maniertjes voor. Ik heb nog heel wat jaartjes gedanst bij De Spruwwejagers.

Na de basisschool ging ik naar de Sancta Maria Mavo in Geldrop. En in de weekenden waren we op Zaterdag de hele dag bij Stoeterij Jan van Vught, tussen de paarden. Verzorgen, rijden, maakte me niets uit wat ik moest doen, als ik maar bij de paarden kon zijn. Dit was echt mijn grote hobby. We hadden daar ook zo’n gezellig clubje. Ik weet nog goed dat we regelmatig bleven logeren, dan sleepten we luchtbedden mee, en gooiden we die in de huifkarren, daar sliepen we dan met zijn allen. Geweldig.

Ik was ook lid van Zangvereniging Feeling Free, dat was een modern koor. We repeteerden iedere vrijdagavond in het Karrenwiel, en later in ’t Patronaat. Ik heb hier mooie vriendschappen aan over gehouden. We deden veel aan uitwisselingen met andere koren uit het buitenland, vooral Frankrijk, Duitsland en Polen. Maar buiten het zingen om ondernamen we ook veel leuke dingen samen. Naar de Efteling, en een keer naar Euro-Disney zelfs. Ik heb me daarna nog aangesloten bij het jeugdbestuur.

Ik ging naar het MDGO-VZ (middelbaar dienstverlenings-en gezongheidszorg onderwijs) in Helmond. Ik heb daarna verschillende baantjes gehad, en uiteindelijk in 1992 terecht gekomen in het St. Anna Ziekenhuis in Geldrop. Hier ben ik begonnen in de schoonmaakdienst, en daarna een opleiding gaan volgen, met verschillende cursussen tot voedingsassistente. Dit doe ik tot op heden nog steeds met heel veel plezier, ook nog steeds in het St. Anna Ziekenhuis.

Mijn ouders Maria en Adri zijn al die tijd in de Heer van Rodestraat blijven wonen, maar helaas hebben we op 19 Februari 2020 afscheid moeten nemen van ons pap. Ons mam is vlak daarna verhuisd naar Franciscanessenhof. Dit was een moeilijke beslissing om ook afscheid te nemen van onze ouderlijke woning, maar ze geniet iedere dag van haar appartement. Dat maakt het voor ons dan weer goed.

Ik ben een alleenstaande mega trotse (schoon)mama van dochter Isa (23) en haar vriend Ilja, zoon Gijs (17) en zijn vriendin Robin. We hebben zo’n fijn gezin samen, waar ik met volle teugen van geniet. Mijn dochter Isa heeft inmiddels mijn liefde voor paarden overgenomen, wat ik stiekem heel leuk vind, zo kan ik er ook nog een beetje van genieten. Onze Gijs heeft een grote passie voor voetbal, en voetbalt al vanaf kleins af aan bij Mifano, nu inmiddels in de JO19-1. Moeders staat nog steeds iedere Zaterdag langs de kant om aan te moedigen. Hiernaast leven we het hele jaar toe naar onze zomervakanties in Spanje, waar we al dertien jaar lang samen naartoe gaan met onze caravan. Ieder jaar dezelfde camping, waar we inmiddels een grote vriendengroep hebben opgebouwd. Deze vakantie is echt onze prioriteit.

Verder heb ik een heel gezellig sociaal leven, en bezoek graag vooral in de zomer de activiteiten in Mierlo. Pitpop, Live in de Wei, etc. In de weekenden ben ik graag met vrienden, en genieten we van een hapje en een drankje, vaak thuis, en maken we graag muziek met eens spontaan een piano of een gitaar erbij.

Ik ben nog nooit uit Mierlo weggeweest, en dat ben ik ook niet van plan. Als ik boodschappen ga doen in het dorp, dan geniet ik van de gezellige gesprekjes in de winkel, om vervolgens uren later pas weer thuis te komen. Dat is mijn Mierlo!