Skon is ons Mierlo
Ik ben een echte Mierlose (kers), geboren in 1961, als jongste dochter uit een gezin met vijf. Ons huis was het laatste huis voor het Heesvenneke, ook wel het Heuvelvenneke genoemd.
In 1963 kwamen we in de Kerkstraat te wonen. Onze buurtjes hielden hun hart. Wij waren weinig verkeer gewend en liepen zo de straat op. Als ik kind was ik erg verlegen. Als er bezoek kwam dan kroop ik weg onder de tafel. Dat is inmiddels wel heel erg veranderd!
Na de Margrietschool ging ik twee jaar naar de St. Luciaschool en vervolgens ging ik naar de Johannesschool. Ik heb een ontzettend leuke lagere schooltijd gehad, en ik kijk dan ook met veel plezier terug op veel mooie herinneringen. Reden voor mij om een reünie te organiseren voor de zesde klassen uit 1973. Deze reünie zou afgelopen maart plaatsvinden, maar helaas gooide Corona roet in het eten. Maar…. wat in het vat zit verzuurt niet!
Na mijn opleiding als bejaardenverzorgende – ik liep stage in onder andere het Hof van Bethanië - ging ik in 1979 de opleiding Ziekenverzorging doen in Bakel. Ik heb 29 jaar in de zorg gewerkt. Tijdens mijn studie werkte ik ook bij bakkerij van der Putten, en werkte ik op verschillende plekken in de horeca. Dat laatste vond ik zo leuk, dat ik besloot een horeca opleiding te volgen.
Ik heb mijn toenmalige echtgenoot man leren kennen in ‘t Breujke. Ik was nog geen achttien, maar ik mocht binnen omdat mijn oudere zussen er kwamen. Ik moest om 23:00 uur thuis zijn. Balen, want pas na middernacht werd het echt gezellig. Ik herinner me nog dat als ik het Breujke binnenstapte als eerste een gulden neerlegde op het tafelvoetbalspel, en riep: ‘winnaar uitgedaagd’. Samen met mijn man hebben we vijf heerlijke jaren het Breujke mogen uitbaten.
In 2002 belandde ik in `t Spitje. Tot op de dag van vandaag mag ik daar mijn passie uitvoeren.
Ik hoef je niet te vertellen hoe moeilijk de Corona periode is. Een heel vreemde en soms zware tijd. Telkens als ik door mijn lege café loop, voel ik de emotie en het verdriet. Waarom mogen we nog niet open? Hoelang gaat dit nog duren? Maar ik weet dat ik niet de enige ben die worstelt met deze bijzondere moeilijk periode. Door mij te focussen op leuke dingen probeer ik het vol te houden. Maar vooral hoop ik iedereen weer snel te zien in `t Spitje.
Zelf vind ik dat er meer roering mag komen in Mierlo, zodat er nog meer te beleven valt.
Misschien een idee om wat meer horeca rondom ons mooie authentieke kerkplein te maken?
Daarnaast valt mij op dat de inwoners van Mierlo erg vriendelijk zijn en altijd klaar staan voor praatje. De gemoedelijkheid van Mierlo staat ook voor mij bovenaan. Bovendien geniet ik van de prachtige natuur die Mierlo omringt en waar ik dagelijks van geniet. Hoe skon is ons Mierlo!
