Mijn naam is Rubin Willemsen (52)

Geboren 27-01-1971 in Geldrop, geboren en getogen Geldroppenaar.

Ik zat op Basisschool de Ark, en we hadden een fijne jeugd in Geldrop.

In mijn vrije tijd zat ik op mijn crossfiets, dit heb ik fanatiek gedaan van mijn tiende tot mijn veertiende. In de Coevering in Geldrop bij het veldje tegen de sporthal zat de fietscrossbaan. Dagelijks zat ik op mijn fiets om te trainen, en in de weekenden struinden we alles af voor de wedstrijden. Dit was in de zomerperiode. In de winter speelde ik ijshockey. Mijn vader was een echte ijshockeyspeler, dus ik kreeg dit met de paplepel ingegoten. Ik speelde bij IJshockey Vereniging Eindhoven Kemphanen, en daarna bij de Vikings. Daar zijn we uitgekocht, en drie jaar is ons complete team overgenomen door een club in Turnhout. We waren toen de enige Nederlandse club die eerste divisie meedraaiden in België op het hoogste niveau. Na drie jaar werden we teruggevraagd door de KNIJB (Koninklijke Nederlandse IJshockey bond). Eenmaal terug in Nederland werden we meteen Nederlands kampioen. Tot op heden speel ik daar nog steeds.

Na de bassischool ging ik naar de lts in Eindhoven, richting elektrotechniek. Ik kan best zeggen dat ik geen hele makkelijke leerling was, en had een begeleidingslijst vanaf mijn eerste jaar tot aan mijn examens. Ik denk dat ik degene was met de meeste onvoldoendes van de hele school, en ik heb denk ik het record overblijfuren ook zeker wel gehaald.

Na mijn studie in de elektro vroeg mijn oudste broer Jess om bij hem op de zaterdag mee te gaan dakdekken. Ik kreeg 100,- gulden per zaterdag, terwijl ik bij het lichtreclamebedrijf waar ik werkte het moest redden met 35,- gulden per dag. Toen werd de dakdekker geboren, toen wist ik wat ik wilde. Ik ben gaan werken bij Gebr. Smit Dakbedekkingen in Best, en daar heb ik echt leren werken. Lange dagen van zes tot zes. ‘’Als een team draait heb je het makkelijk’’, zei mijn baas altijd. Die uitspraak heb ik er altijd ingehouden. Daarvoor ben ik hem nog steeds dankbaar. Ik heb daar de mentaliteit geleerd, die ik nu hoop door te geven aan mijn kinderen.

In 1991 leerde ik ons Karen kennen op de kermis. Het heeft een jaartje geduurd om haar hart te veroveren, maar tot op heden zijn we nog steeds bij elkaar. Inmiddels twee kinderen rijker. Twee mooie kerels: Dion is tweeëntwintig, en Jesse is achttien.

In 1997 ben ik voor mezelf begonnen: Willemsen Isolatietechniek Geldrop. Onze oudste zoon Dion tekende als zesjarig kind al een jongetje met een brander in zijn hand op papier, dus kon ook niet anders dan dat hij ook dakdekker zou worden. Inmiddels loopt hij al een jaar of twee mee in ons bedrijf. We hebben zes mannetjes personeel rondlopen, dus een mooi team samen.

Mijn vrouwtje Karen Meulenbroeks runt mede mijn bedrijf als administratief medewerkster, en hiernaast draait ze volle bak mee als Operationeel directeur bij Remplooi BV. Hierbij zorgt ze ook nog eens dat ons drukke huishouden met onze twee jongens op rolletjes loopt. Daar ben ik toch wel echt supertrots op. Dat wil ik toch wel even zeggen.

Tussen alle bezigheden door ben ik al zo’n zeventwintig jaar actief zanger in onze band Smash. Gitarist Bart Roossink, drummer Isaac Groenen, en bassist Willy Hurkx, horen echt bij onze familie. Onze Willy (bassist en oprichter van de band) gaat spijtig genoeg na dertig jaar afscheid van ons nemen, en emigreren naar Hongarije. Gelukkig hebben we Paulus Brandts gevonden om hem te vervangen. We zijn een topallertijden band. Een rockcover band, maar zingen eigenlijk werkelijk alles. Eigenlijk zijn deze nummers vaak mooier als de originele.

Mijn vrouw en ik zijn ook lid van de Carnavalsvereniging ‘’ De Geldropse jagers’’, waar ik een paar jaar geleden prins carnaval ben geweest. Ik ben ook nog steeds wekelijks op het voetbalveld te vinden bij VV Geldrop waar ik in het derde voetbal bij de veteranen. Wij hebben het team met de meeste leden, en de meeste afmeldingen. We zijn iedere zaterdag weer blij als we elf man op het veld hebben staan, maar de derde helft winnen we in ieder geval altijd.

Het mooie aan Geldrop vind ik het dorpse, ons kent ons!

En mijn motto is: ‘’kijk niet altijd omhoog, want er zijn altijd meer mensen die het slechter doen’’