“Wij hebben als motto ‘liever spijt van de dingen die we hebben gedaan dan achteraf moeten zeggen, had ik maar’.”
“Ik ben Gert-Jan Hendrikx, geboren in 1975 en samen met mijn 2 broers ben ik opgegroeid in de Scandia wijk in Geldrop. De wijk waar ik nog steeds woon, samen met mijn vrouw Lianne en de kinderen Thom, Jasmijn en Pim. We hebben het er prima naar onze zin. Ook mijn moeder, broers en de schoonouders wonen er op steenworp afstand van elkaar, steeds een straat verderop.
Voor mijn werk heb ik in Oostenrijk en Israël gezeten. Eigenlijk ben ik leraar consumptieve technieken, maar ik heb nooit voor de klas gestaan. Na de lerarenopleiding ben ik naar de Hogere Hotelschool in Maastricht gegaan en vervolgens naar Israël vertrokken als lid van een openingsteam van Golden Tulip. Ik was verantwoordelijk voor de training en begeleiding van het personeel. Het was een traject van 8 maanden en ik vond het geweldig om te doen. Om met veel nationaliteiten samen te werken, met de Israëliërs maar ook met mensen uit andere landen zoals Australië. Een mix van culturen en verschillende achtergronden. Na de overname van de Golden Tulip hotels door NH Hotels heb ik in verschillende functies gewerkt in het Carlton De Brug in Mierlo, het huidige Hotel HUP. Daar heb ik zo veel leuke dingen meegemaakt. Professionele voetbalteams die in het hotel verbleven, grote evenementen die werden georganiseerd en mooie feesten die er werden gehouden. Ik kan er een dik boek over schrijven.
Na 10 jaar ben ik met het hele gezin inclusief de hond naar Aruba vertrokken. We kenden het land van onze vakanties. Het plan was om horecaformules op te zetten in het Caribisch gebied. De crisis gooide roet in het eten en helaas hebben we na een te korte periode moeten besluiten om weer terug te gaan naar Nederland. Wij hebben als motto ‘liever spijt van de dingen die we hebben gedaan dan achteraf moeten zeggen, had ik maar’.
April 2013 stond er een advertentie van Van der Stappen uitvaartverzorging in de Middenstandsbelangen. Daar heb ik op gereageerd en al snel kon ik starten als Uitvaartverzorger. Hoe ik het vak ben ingerold is een bijzonder verhaal. Van der Stappen verzorgde de uitvaart voor mijn vader die in 1998 is overleden. Met mijn oma liep ik de kerk binnen en ik zei tegen haar: ‘dit vak zou ik nog wel eens kunnen uitoefenen’, waarop mijn oma zei: ‘als jij nou maar een vak gaat leren jongen, dan komt het helemaal goed’. Het kwam op mijn pad, dat is voor iemand uitgestippeld, dat denk ik wel. Inmiddels ben ik 8 jaar bij Van der Stappen en ik heb het erg naar mijn zin. Ik denk dat je in dit vak als een kameleon moet kunnen meebewegen, dat je meekleurt met de mensen waarmee je aan tafel zit. Ik vind het belangrijk om tussen de mensen in te staan. Om degene te zijn die helpt met het vormgeven van het afscheid van een familielid. Wij hebben het dan ook niet over klanten, maar over families of nabestaanden. Een klant gaat naar de winkel. Het klinkt misschien raar, maar net als bij een evenement moet er veel geregeld worden. Ik ben nogal perfectionistisch ingesteld en check elk detail driedubbel. Collega’s weten het inmiddels van mij. Alles moet van een leien dakje gaan.
Ik heb geen uitgestippeld pad van dingen die ik nog wil doen. Toen ik jonger was, dacht ik daar anders over. Het komt vanzelf, zo denk ik nu. Nieuwe dingen blijven ontdekken doe ik graag. Ik heb het nodig om mijzelf te blijven uitdagen. Als ik kijk naar de toekomst en mogelijke wensen, ambities en dromen, dan is het tekenend dat ik het programma ‘Ik Vertrek’ erg leuk vind. Het buitenland trekt mij. Het land van bestemming maakt mij helemaal niets uit. Dat kan Italië, Spanje of Noorwegen zijn, net waar de uitdaging op dat moment ligt. Nu is het geen optie vanwege de kinderen. We laten het leven gewoon gebeuren waarbij raad en geduld altijd welkome vrienden zijn.”
