“Omdat ik zo handig was en technisch onderlegd, kreeg ik te horen: “Ja, maar Cor, als wij jou laten gaan wie gaat het dan allemaal doen. Jij kan alles en weet alles.’ “
“Mijn naam is Cor Verkennis, Corke word ik ook wel eens genoemd. Ik ben een oud-Geldroppenaar, geboren naast Bakkerij van de Broek op Zesgehuchten. Iedereen kent mij, ik kom overal en ben altijd in voor een geintje. Die wijk vormde de basis voor mijn ontwikkeling. Ik kom uit een gezin van 8 kinderen, 2 meisjes en 6 jongens. We konden het goed met elkaar vinden. Truus, mijn vrouw komt uit Braakhuizen. Bij hen thuis was het altijd gezellig. Ook daar kende het gezin heel Geldrop. Dansen was onze hobby. We hebben een fijne jeugd gehad met lieve ouders. Truus en ik zijn geen mopperaars. We zijn allebei van 1938, 50 jaar getrouwd en hebben 2 dochters en een kleinzoon.
Het is mooi wonen in de Akert. Toen het flatblok waar wij wonen werd opgeleverd, zaten wij er als eerste in. Vanaf ons balkon hebben we een prachtig uitzicht op het groen en de Dommel en natuurlijk op de wandelaars die hun honden uitlaten.
Vanaf mijn 13e speel ik bij de harmonie. Voor een dubbeltje contributie. Indertijd begonnen met een hoorn, dat was niet echt een succes. Ik ben toen een ander instrument gaan spelen met een groter mondstuk, een bugel. Ik speelde alles uit mijn hoofd. “Jij moet blazen wa d’r staat” hoorde ik regelmatig. “Oh, dan heb ik verkeerd gekeken” zei ik dan. Ik vind het mooi om te improviseren. Eigenlijk speelde ik liever voetbal. Dat was ook de reden dat ik niet kon oefenen. Van de 60 leden vanaf het begin zijn er nog zo’n 3 over. Waaronder mijn kameraad Tiny Vermeulen. Wij gingen samen naar de kleuterschool en hebben nog les gehad van de zusters die toen nog grote kappen droegen. Per ongeluk stootte ik er een keer tegenaan. Toen ik voor straf in de kast werd opgesloten was het Tiny die mij kwam bevrijden. Met hem deel ik een heel leven.
Ik heb 60 jaar lang bij Muziekkorps Euphonia gespeeld. Het Geldrops Muziek Corps, GMC is de harmonie van Geldrop. Wij zijn de fanfare en spelen op koperen blaasinstrumenten en de saxofoon. Met grote instrumenten erbij is het de harmonie. Dat is het verschil tussen de harmonie en de fanfare. Wij hebben met de harmonie hele mooie jaren gehad. Ik heb heel veel muziekstukken voorgedragen, zoals van ‘Hallo, hallo, wij zijn de heidezangers’ van André van Duin. Dat moet je wel kunnen en durven.
Ook heb ik altijd bij de Katholieke Bond voor Ouderen, KBO Geldrop meegeholpen. Bladen rondgebracht, meegeholpen met rommelmarkten en vanuit de gemeente heb ik een héle actieve rol gehad met Sinterklaas en Kerst!
Vlak na mijn 14e verjaardag ben ik bij de Wiele begonnen als wever. Ik moest dus leren weven en daar vond ik niet zo veel aan. Toen ik de kans kreeg om als bewaker bij de Technische Universiteit Eindhoven te gaan werken, heb ik dat met beide handen aangegrepen. Wel was het altijd s ‘nachts werken en op zondag. Dat heb ik 20 jaar lang gedaan. Alle papieren heb ik gehaald. Op een goed moment kon ik bij de Rabobank in de bewaking beginnen zodat ik overdag kon werken en niet meer in ploegen. Met 57 met pensioen gaan zoals mijn collega’s zat er voor mij niet in. Toen ik 60 was kon ik er nog niet uit en ik was ondertussen de oudste. Omdat ik zo handig was en technisch onderlegd, kreeg ik te horen: “Ja, maar Cor, als wij jou laten gaan wie gaat het dan allemaal doen. Jij kan alles en weet alles.” Na mijn 60e ben ik gaan schilderen en behangen, een precisiewerkje. In huis doe ik nog steeds van alles, ik ben altijd bezig en kan mijzelf goed vermaken.
Ik heb altijd goede zin ook al is de gezondheid minder geworden, we leven zo wel verder en hebben veel plezier. Daar ben ik goed in, in plezier maken. “Gij lacht altijd” hoor ik regelmatig en ja ik groet iedereen.”
