Gülnur Nielen Saridayi , locatie : bij haar thuis
Gülnur stond al langere tijd op mijn lijstje om te interviewen. Eindelijk toch een afspraak kunnen maken. Tja…… en na het interview moest ik nog nog een opening vinden om het uit te kunnen schrijven. Vanmorgen toch gelukt. Robert Palmer schreef, en zong ooit: “the Best of Both Worlds” . Wanneer ik Gülnur spreek klopt dat. Haar Opa en Oma, zijn de in de 70er jaren naar Eindhoven gekomen. En dan echt het oudere Eindhoven. De Hoogstraat. Toen noemden we ze ‘gastarbeiders’ Ze wilden het beter voor hun kinderen. Opa en Oma (met HOOFDLETTERS) gingen wassen en in de fabriek werken. De Vader van Gülnur werd geboren in Eindhoven, haar Moeder is eigenlijk een viking, zij werd geboren in Denemarken. En toen die twee elkaar leerden kennen tijdens een vakantie in Turkije sprong de vonk al gauw over. Haar Moeder (uit 1963) liet op 17 jarige leeftijd uit liefde Gülnur het levenslicht zien. Het gezin groeide nog met twee kinderen in 1981 en 1984. Terug naar Gülnur. Ze is geen Geldropse, maar een Veldhovense. Geboren in het Maxima. Och ja, niemand is zonder zonden. Maar daarna al snel terug naar Eindhoven. In het Eindhovense gaat ze naar de basisschool. Dat gaat nog wel, maar daarna….studeren is niks voor haar. MAVO…VMBO…ELE (Sterrenlaan Eindhoven). Lef had ze wel. (..had…?) Op haar 19e ging ze textiel importeren vanuit Turkije en trok ze haar meer dan stoute en ook wel grote schoenen aan om bij Hunkemöller met praatjes monsters te mogen leveren. Dan komt haar Nederlandse Best of Both Worlds naar boven. Met een Aviertje vol met eisen van Hunkemöller. Die vertaalt ze zeg maar in een bestelling naar een leverancier in het land waarvan ze de taal spreekt. Dan merkt ze dat haar Hollandse gedrevenheid toch anders is dan de leveranciers in het land van haar Turkse wortels. Een pittige leerschool, maar ook: “aha werkt dat zo !”.
Inmiddels zijn we een aantal jaren verder en heeft ze zich binnen een IT bedrijf een functie weten te bemachtigen. Zeg maar een droombaan. Maar ook zo’n baan met files. Een file tussen Apeldoorn en Arnhem besloot haar om op een bepaald moment haar baan op te zeggen. Gülnur wilde er meer zijn voor Elisa, voor haar en hun ( red: Martijn is haar man ) dochter. Dat past ook weer zo bij haar. Doen wat je gevoel je ingeeft. Geen ingewikkelde beslissingsbomen of zoiets.
Toen is ze gaan koken, en dan gaan we weer terug naar haar prachtige wortels van oma en opa. Die laatste twee zijn terug gegaan naar Turkije. Daar ging ze weer op vakantie tussen de olijven en vijgen. De link met Eindhoven is er: het licht. Gülnur zag dat licht en is gaan koken met de natuurlijke producten uit de boomgaard van opa en oma. Dat is heel klein begonnen met een paar thuisdiners. Inmiddels verzorgt ze dagelijks vele 100en lunches en ook kookworkshops online. Maar ook zie ik dat wanneer , tijdens ons interview, Elisa binnenkomt de kern van haar leven de familie is. Hun gezin komt ook weer voort uit eten, zeg maar. Martijn , haar man en vader van Elisa, kent ze vanuit de tijd dat ze samen bij TNT logistics werkten en elkaar in de kantine tegenkwamen….. ‘Eten verbindt’ zegt ze daarover met een lach.
Wanneer ik haar vraag nog iets toe te voegen aan ons gesprek denkt ze na……. Tja, een beetje een overval. Maar dat is het meestal met deze vraag. Haar afrondende opmerking is: “Geniet van het leven , alles wat bij je past en je energie geeft moet je doen”. Wat sluit ik me daar graag bij aan.
