De dag vóór ons gesprek was Vivianne jarig. Op Facebook vroeg ze zich af, of ze nu achter de geraniums moest gaan zitten. Nou, wat denk je dat ik meenam om die verjaardag nog wat luister bij te zetten?! De allerkleinste geranium! Daarmee wist ik zeker dat ze snel uitgeteld zou zijn, met die paar blaadjes, en we aan de slag zouden kunnen met ons gesprek. Dat ging niet voordat ik koffie kreeg. Sterk. Net als Vivianne. Maar ook heel goede koffie. En dat onderstreepte ze door te zeggen dat het leven te kort is voor slechte koffie. Daarover straks nog wat meer, dat korte leven.
In het 8e decennium van de vorige eeuw kwam ze ter wereld. En door het werk van haar vader kwamen ze op ’t Hout te wonen. Toen nog Mierlo. We weten allemaal hoe het met grote delen van Mierlo gegaan is. Vivianne gaat uiteindelijk op stap in Mierlo ( iets groter gegroeid uiteraard, niet Mierlo, maar Vivianne ). Naar ‘de Mona’, in de volksmond (de Mona Lisa Bar). Daar kwam ze Robert tegen. Die was wel heel leuk (en nog steeds, gelukkig). Tijdens de Kennedymars was de eerste kus. Iedereen weet hoelang die mars is. 80 kilometer. Ik zei haar dat ze dan best wel de tijd heeft genomen voor die eerste kus… Dat was uiteraard verkeerd ingeschat door mij: ze was met Robert en anderen vanuit de Mona aan het zwaaien naar de lopers. Maar goed, die mars was de start van hun relatie. In 1993 zijn Robert en zij samen gaan wonen om in 1995 het keurige boterbriefje te halen.
Rens kwam in 2002 ter wereld. Een wereldburger die graag reist, en leert. In 2009 volgt Laura. Zij heeft denk ik de creativiteit van haar moeder (sorry Robert – ik heb geen kunst van jou gezien in de woonkamer). Laura schildert echt prachtig, veelal dierfiguren. Van een stoere leeuwenkop tot een kwetsbare inktvis. Vivianne schildert dames met grote krullende kapsels. Ik zag ook een schilderij met leuke vogeltjes. “En die?” vroeg ik. “Wie heeft die gemaakt?” Die is van de IKEA. Ik ben vergeten te vragen of er een handleiding bij zat om in elkaar te zetten.
In 2019 volgt er een gat. Een diep zwart gat. Maar eerst het leuke, vòòr dat gat. Vivianne droomde heel haar leven om trouwambtenaar te worden. Om mensen op de mooiste dag van hun leven hun liefde te laten bevestigen. Verliefde, blije mensen in het echt verbinden. Dat leek haar wel wat. Dat is haar ook gelukt. Maar, op de dag dat ze beëdigd werd, kreeg ze ook uitslag van een onderzoek. Op dié uitslag had ze niet gerekend. Ik mag het van Vivianne noemen: kanker. Dan verandert het leven. Alles komt in het teken van herstel. En ook dat is gelukt. Ze voelde zich in de tijd van haar ziekte gedragen door het dorp. Het is mooi om te zien hoe een kleinere gemeenschap in deze hectische wereld zoveel kan betekenen voor de leden van die gemeenschap. Dat wordt vaak onderschat.
Over die K-ziekte: die diende zich recent nog een tweede keer aan. Gelukkig heeft deze sterke vrouw (net als haar koffie) zich met steun van haar gezin en gedragen door het dorp hier ook weer doorheen geslagen.
Nog even over dat creatieve: Vivianne maakt zelf producten met (uiteraard Mierlose) kersen erop. Kopjes, theepotten, noem maar op. Vol trots vertelt ze dat haar spullekes te koop zijn bij Hof van Huijbers aan de Bekelaar in Mierlo én bij groenteboer Henry van Natuurlijk van der Leest. Ik zou zeker eens gaan kijken. Het is dat we in mijn woonplaats Geldrop textiel de basis van bestaan is geweest, anders had ik een complete uitzet mee naar huis genomen….
Ik kreeg nog een prachtige wijsheid mee, die ik graag met jullie wil delen: Vier het leven en de liefde! De zon scheen toen ik wegreed bij Vivianne. De geranium zal inmiddels wel uitgeteld zijn…
