Op deze zeer zonnige zaterdagmorgen de 8e maart ga ik Prins Stefan1 van de Kersenpitten interviewen. Zoon Lex (2 jaar) is bezig met wat naïeve kunst voor vriendinnetje Emma die jarig is vandaag. Eega Anouk zet de sterkste koffie die op dat moment voorhanden is, en zo rond 10 uur kunnen we van start. Het huis van de Prins toont nog allerhande herinneringen aan een hele lange periode mensenwerk. Want dat is Prins zijn absoluut. Al heel jong is Stefan bezig met mensen en in teams. Samen dus! Maar ook verbinden. Dat verbinden doet hij als medewerker van Hurkmans in de meest letterlijke zin. Hij is in het dagelijkse leven middenspanningsmonteur. Ik vraag hem hoeveel volt middenspanning is. Voor mij is een voltage van 220-240 al hoog. Maar Stefan werkt met 10.000 volt. Oke, dan is de spanning wel van de kabel af….. maar toch. Om een idee te geven: hij zorgt er met collega’s voor dat die dikke rode kabels die we in de grond zien verdwijnen, stroom van het grote net naar de verdeelkasten transporteert. Om het zo maar in simpele lekentaal te houden. Vol trots vertelt hij dat ze pas een kabel van 2 kilometer lengte volledig computergestuurd onder de grond hebben gelegd zonder alles open te gooien. Zelfs onder kanalen door. Daar sta je niet bij stil als je je licht aandoet. Nu terug naar vroeger. Als rasechte Mierlonaar wordt hij natuurlijk ook lid van Mifano. De kleine Stefan is ongeveer 5 jaar oud als hij de eerste stappen op het veld zet. Het stelt in die tijd niet veel anders voor dan het tellen van de grassprietjes van het veld. Inmiddels is hij ruim 34 jaar lid van die club en heeft alle elftallen zo’n beetje doorlopen. Nu speelt hij bij de veteranen. Op zaterdagmiddag om 17.00 mogen die aan de bak, sorry: bal. Eerder speelde hij op de zondagmiddag, maar als echte mensenmens kiest hij er voor om op zondag er voor zijn gezin te zijn. Samen met zijn Anouk heeft hij ooit gekeken naar een huis in Helmond. Brandevoort, niks mis mee. Maar dat voelde toch niet goed, hij kon het niet over z’n hart verkrijgen om Mierlo uit te gaan. Voordat ze hun huidige huis konden kopen, moesten ze een motivatiebrief schrijven. Daarin stond mooi verwoord wat het antwoord op één van mijn vragen was: Wat betekent Mierlo voor je ? Ik ben hier geboren en ga hier nooit meer weg. Beetje kritisch was wel mijn opmerking dat hij toch mooi wel op het Varendonck gezeten heeft. Maar dat was maar tijdelijk. Zelfs bij zijn eerste baan bleef hij net binnen de grens van de gemeente Geldrop Mierlo (schrijversvrijheid: toen was het nog niet 1 gemeente , maar vooruit). Op het terrein vlak voor de DAF zat daar Evers, een stanserij, daar heeft hij gewerkt.
Dat Mierlo in zijn hart gesloten zit niet zeggen dat daar geen plaats is voor liefde natuurlijk. Die liefde heeft hij uiteraard ook gevonden in het centrum van het Kersendorp. En dan ook nog in de winkel bij Van der Leest. Daar ging hij geregeld broodjes halen . Stefan was toen 21. En hoe kan het ook anders…zo rond carnaval. Met carnaval heeft hij Anouk een drankje aangeboden, en tijdens diezelfde carnaval kwam zij naar ’t Loesje’ waar Stefan DJ was. Om oogcontact te zoeken zegt hij. Waarschijnlijk is er bij Van der Leest al een vonkje ontstaan want na de carnaval was daar ineens die vlam. En nog steeds. Anouk schuift nog even aan en ik vraag ze allebei wat ze nog toe willen voegen. Stefan zegt dat de jeugd carnaval moet blijven vieren, zodat het blijft bestaan. Die verbinding tussen mensen is belangrijk vind hij. Anouk voegt daar aan toe dat het belangrijk is dat mensen dingen voor elkaar blijven doen. Ook weer die verbinding tussen mensen dus. Prachtige mensen hier in Mierlo. Als ik wegga wordt ik enthousiast uitgezwaaid door de kleine Lex; hij kan eindelijk naar zijn vriendin Emma, om zijn kunstwerk te overhandigen….
