Heidi, zeg maar degene die alles weet van Mierlo en verantwoordelijk is voor deze krant, vertelde me dat Henry geen interview zou willen. Want wat zou hij toch te vertellen hebben, zei hij tegen me  toen ik hem belde. Toen hij er toch mee instemde maar het op 1 april wilde dacht ik: ‘ik wordt gefopt’. Nee hoor, 1 april werd ik vrolijk door Henry  van ‘Natuurlijk van der Leest’ en zijn team ontvangen. Voor een kop koffie en het gesprek gingen we naar t Mierles Huukske. Lekker rustig, dacht hij. Echter, binnen 5 minuten wordt er een grote bos bloemen  door de winkeliers bezorgd omdat zijn bedrijf onlangs 50 jaar bestond. De joviale Henry krijgt rode ogen. Dat jubileum is nog niet gevierd omdat afgelopen november de grondlegger, zijn vader, is overleden. Hij zegt dat het een heel gemis is dat zijn vader er niet meer is. Diezelfde vader heeft er samen met zijn moeder, overigens voor gezorgd dat Henry bijna 56 jaar geleden het levenslicht zag in het mooie , maar kleine Mill. In Mill had zijn vader een bar, dat is natuurlijk avondwerk, en met 2 kleine kinderen is dat lastig.  Overdag ging pa bij een zwager, ome Harrie, in Mierlo helpen. In 1975 kon pa de groentewinkel van ome Harrie overnemen. Henry zag een hele andere toekomst. Wie niet. Hij ging de opleiding MDGOvp , dus verpleegkunde,  doen. Dat zag hij als roeping. Verpleegkunde ging goed, maar anatomie, (het benoemen van alle botjes in het latijns) en psychologie lagen hem minder. Gelukkig riep de dienstplicht. Daar kreeg hij een heerlijke baan als chauffeur van een bobo met strepen.  Nadat hij voor zijn nummer had gediend ging hij naar het gemeentehuis in Mierlo om een uitkering aan te vragen. Toen hij daar 5 minuten moest wachten en nog niemand gezien had draaide hij zich om spurtte naar zijn vader om zijn beklag te doen daarover, maar ook om te vragen of hij daar niet aan de slag kon. Zijn vader zei: “Ja”. Gelukkig was het geen 1 april. Natuurlijk moest hij aan de bak voor zijn ondernemersdiploma. Daarnaast heeft hij ook z’n horecapapieren gehaald. Je wist tenslotte maar nooit. In 1999 wordt Henry mede-eigenaar. Dan komt er lastig moment wanneer het oude winkelcentrum gesloten en gesloopt gaat worden. Gelukkig is er een mooi, ruim, pand beschikbaar. Dat was in 2013, waar Henry met Natuurlijk van der Leest nu nog steeds zit. Samen met zijn medewerkers bedienen ze een steeds groter gebied omdat er in veel  dorpen geen specialist op groente en fruit meer bestaat. In zijn assortiment zijn ook lekkere kazen en belegde broodjes te vinden. Echt een walhalla voor lekkerbekken. In dat walhalla had je vroeger ook de jagers op al dat lekkers. Henry heeft naast vinyl (zeg maar platen) ook boogschieten als hobby. Ik zie dan altijd neanderthalers met woeste baarden en haren met pijl en boog achter mammoeten aan hollen om voor het eten te zorgen. Op mijn vraag of dat ook de reden is dat hij de levensmiddelenbranche in is gegaan kijkt hij me lachend aan en vertelt dat ze schieten met kilts aan. Nou, daar gaat mijn romantische beeld van jagers. Overigens is het Henry zelf die het romantische beeld toch weer hersteld want hij zegt erbij dat hij samen met zijn vriendin Daisy aan boogschieten doet.  Het jagen doet hij daarnaast ook nog op schatten van metaal met zijn metaaldetector. Meestal op verzoek van de plaatselijke heemkundekring. Dat Henry ook een echt verenigingsmens is blijkt wel uit het feit dat hij ook al 12,5 jaar is van de EHBO in Mierlo. Toen hij  mij vertelde dat hij toch niks te vertellen had bleek dat uiteindelijk die 1 april grap te zijn geweest. Anders keken jullie nu naar een leeg vel papier. Metallica (die ook op vinyl uitgebracht zijn) heeft hem ook een motto opgeleverd: Through the never! Doorgaan tot het einde. En zover is hij nog lang niet. Gelukkig maar.