Wanneer ik bij binnenkomst in Kaatje Jans om 10.00 Rowena’s hand mag drukken is zij al een tijdje aan het werk. Rowena is geboren als een echte ram. Eigenwijs en een tikkeltje te vroeg. Niet op 1 april maar op 31 maart in het jaar waarin Shirley & Company de nummer 1 hit Shame, Shame, Shame had. En ze was zelfs ook een zondagskind, maar dan op maandag , 2^e paasdag. Zo voelt ze zichzelf ook. Geen paaskuiken maar een zondagskind. En echt…… dat straalt ze ook uit. Wat een brok enthousiasme en energie. Deze brabantse komt oorspronkelijk uit Rooi, zoals we dat zeggen. Niks mis mee toch. Dat rekenen we goed. Tijdens haar lagere school periode was ze al heel zelfstandig. Om niet te zeggen: ze deed toen al haar eigen ding, en dan ook zo goed mogelijk. Had ze een idee, dan voerde ze dat uit. En als het dan goed uitpakte was dat mooi en anders had ze er iets van geleerd. Ik weet niet of haar leerkrachten daar zo blij mee waren. Met dat eigen-wijze. In Schijndel volgde ze het Skinle college. Nou ja, volgde…. Ze heeft daar Mavo/Havo/VWO gedaan, maar dan in omgekeerde volgorde. Buiten school bleek het veel interessanter te zijn dan daarbinnen. Daar buiten volgde ze ook haar passie: SPORT. Alle sporten waren leuk, maar ze moest er toch 1 kiezen. Dat werd korfbal omdat ze bijna in de kantine van de korfbal is geboren, en daardoor met de paplepel in aanraking kwam met die sport. Ze speelde alles wat voorbijkwam, soms wel 4 wedstrijden per weekend omdat Rowena overal gevraagd werd. Na de MAVO werd het het CIOS, maar na twee jaar CIOS scheurde ze een kruisband met een teleurstellende boodschap op haar 18^e : doorgaan en dan na 2 jaar de WAO in of iets anders kiezen. Als zondagsram kwam ze erachter dat de door haar gekozen vluchtroute: SCW (soc.cultureel.werker) niet dynamisch was. Dan maar een andere route . De kroeg in, maar dan wel in de bediening. Zo is haar leven richting de horeca gegaan. En vanuit die horeca is ze de catering ingerold. En dan met name de dagcatering. Toen de RABObank nog veel kantoren had heeft ze daar mooie jaren gehad en catering op meerdere locaties mogen verzorgen voor Colour Kitchen. Dat is een inclusieve onderneming met mensen met achterstand tot de arbeidsmarkt dat daarvoor ingehuurd werd. Fantastisch om te doen voor onze betrokken Rowena. Het was toch weer een beetje SCW, maar dan actiever dan de opleiding. Ze werkte graag met lokale leveranciers en kwam zo in aanraking met Kaatje Jans voor de kaas. Eigenlijk meer met Peter ter Haar, de vorige eigenaar. Zoals het een ‘zondagskind op maandag’ hoort te overkomen kwam dit ook weer goed van pas. Toen de catering bij de RABO bank stopte zocht Peter een hulp, en laat dat nu toevallig net Rowena zijn geworden. Ze kon daar zo aan de slag. Daaruit groeide het idee om samen iets te doen. Dat is zo’n 5 jaar geleden, en na drie jaar besloot Peter te Haar te gaan stoppen. Dat was het moment dat Rowena besloot de zaak over te nemen. Twee jaar geleden nu dus. Als ik er die ochtend ben voor dit gesprek geniet ik van de mooie winkel maar vooral van de komst van vele klanten om hun keuze te maken uit echt ongelofelijk veel lekkere producten. Gelukkig moest ik me beperken tot het stellen van vragen anders had ik de hele ochtend nodig gehad om al het lekkers te proberen. Wanneer ik Rowena vraag om nog wat toe te voegen zegt ze: “Geniet, en grijp de kansen die je krijgt”. Ze heeft die kansen niet alleen gegrepen maar er ook iets mee gedaan. Ik zou zeker eens naar Kaatje Jans in Geldrop gaan, daar kun je zien hoe ze haar kans gegrepen en aangepakt heeft.