EINDHOVEN, VELDHOVEN, GELDROP,
MIERLO & SON EN BREUGEL

Die hinderlijke fruitvlieg

Geplaatst: 29 jul. 2020

Na een ochtend hard werken, plof ik in mijn stoel. Eindelijk tijd om te eten en deze middag staat een boterham met banaan op het menu. Precies op het moment dat ik mijn tanden in ‘t brood zet word ik gescand door een fruitvlieg, oftewel Drosophila Melanogaster geheten. Een indrukwekkende naam voor een hoogst irritant beest. Als een drone speurt hij systematisch mijn huiskamer af en na ongeveer 10 seconden vliegt hij regelrecht naar mijn lunch, ontwijkt mijn wapperende handen als een volleerd gevechtspiloot en ziet intussen ook nog kans om zijn familie uit te nodigen. In no time vliegt er een hele zwerm Gasters rond mijn banaan. Ik haat die beesten, om het simpele feit dat ik niet van ze af kom. Zo gauw ik maar iets van eten uit mijn kast trek, zijn die vliegen van de partij. Ik verstop mijn fruit zo goed dat ik het zelf nauwelijks terug kan vinden, maak iedere dag mijn pedaalemmer leeg, verwijder de filter met koffiedras uit mijn koffiezetapparaat en mik oude bloemen in de kliko. Dat alles mag niet baten. Iedere fruitvlieg lijkt uitgerust te zijn met een TomTom, waarin mijn locatie standaard geprogrammeerd staat. ‘Je kunt een fruitvliegenval maken,’ zegt mijn dochter Marleen een dag later en ze wijst naar een glazen weckpot die wemelt van de fruitvliegjes: ‘Dat werkt als een tierelier’. Eenmaal thuisgekomen ga ik aan de slag. Van een A-viertje vouw ik een trechter met aan de onderkant een minuscuul gaatje. Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Ik heb duidelijk geen talent voor vouwen. Afijn, na een berg papier en een bult plakband heb ik iets dat voor een trechter door kan gaan. In een vaas vouw ik een bananenschil, zodat die een soort van brug vormt. Dan vul ik de vaas met een cocktail van  zilveruitjesazijn, vruchtensap en oranjebitter tot ‘n cm of twee onder de bananenbrug. U ziet, ik wens de Gasters een aangenaam verblijf op de rug van een Chiquita en een zachte zatte dood als ze aan de boemel gaan. Vervolgens hang ik de trechter in de vaas en vouw de bovenkant van het papier om de glazen rand. Nauwkeurig plak ik alle kieren dicht met tape en zet mijn kunstwerk op het aanrecht. Laat het grut maar komen! En jawel hoor, het eerste slachtoffer dient zich al na enkele luttele seconden aan, scant hotel Vaas, versnelt tot rotatie snelheid en stort zich vol overgave in het ongeluk. Zijn familie volgt al gauw. Een voor een nemen ze een snoekduik in de oranjebitter en zwemmen vrolijk rond in mijn zelfbedachte cocktail. Daarna kruipen ze zielsgelukkig op de banaan om hun roes uit te slapen. Helemaal blij loop ik met mijn val naar buiten om Miel mijn creatie te showen. Plotseling besluiten de Gasters dat het mooi geweest is en één voor één tjoepen ze door het flutgaatje naar buiten en kiezen het luchtruim. Tegen de tijd dat ik bij Miel ben is de vaas leeg. Ik draai zwijgend om; dit maakt geen indruk. Mijn dochter komt langs en kijkt meewarig naar mijn eerste ontwerp. Ze bekijkt de vaas van alle kanten en concludeert dat het tuitje van de trechter te kort is: ‘Je moet een langere trechter vouwen, dan gaat het lukken.’ ‘Oké, al doende leert men,’ zucht ik. En na weer een grote berg plakband, A viertjes en verkreukelde nietjes is mijn tweede prototype klaar. Nu gevuld met een cocktail van zilveruitjesazijn, vruchtensap of oranjebitter, een scheut 70%  alcohol. Dit alles gelardeerd met de tweedehands bananenbrug. Fruitvliegen zijn dol op alcohol weet ik intussen. Dat geldt met name voor de heren die een blauwtje lopen bij de dames. Gehoor gevend aan de beroemde uitspraak van de Chinese krijgsheer Sun Tzu; ken je vijand, heb ik het grut gegoogled.

Mannelijke fruitvliegjes die geen seks kunnen krijgen, zijn meer geneigd om voedsel te nuttigen dat alcohol bevat dan hun seksueel tevreden soortgenootjes.

Ik wil vooral géén seksueel gefrustreerde fruitvliegmannen in mijn all inclusive resort, dus ik doe er nog een scheutje 70% bij. Opnieuw komen de Gasters uit alle hoeken van de kamer naar de keuken gevlogen. De een na de ander plonst vol overgave in mijn brouwsel. En dit keer zijn er geen ontsnappingen. De val werkt! Tijd om te pronken.

Een dag later is al het grut in huis gevangen en wordt het tijd om mijn val in de schuur te testen waar de van vliegjes vergeven kliko’s staan. Het lijkt wel of Gasters beschikken over een 4G netwerk, want in een mum van tijd is hotel Vaas overvol. Eensgezind crawlen ze door de cocktail om vervolgens geheel verkwikt op de bananenbrug hun siësta te houden. Het is daar een drukte van jewelste. Bij hotel Vaas geen ontevreden klanten die klagen over de roomservice. Integendeel, ze nemen het er goed van en na ruim een week zie ik tientallen maden tegen het glas kruipen. Ze gedijen… Ze gedijen zo goed dat na een poosje overbevolking dreigt. Met alle nare gevolgen van dien, hotel Vaas verandert in een getto.

Er vindt een ware veldslag plaats, ze dreigen, duwen, wringen, rollen over elkaar heen. Het gaat hard tegen hard. De banaan is zwart, het krioelt van de maden en poppen en er komt een walm uit de vaas, waarvan ik spontaan in katzwijm val. Steeds meer vliegjes vinden hun weg naar de zomerborrel. Dan komt er hulp uit onverwachte hoek, rondom hotel Vaas posteren zich steeds meer trilspinnen. De grote aantallen Gasters hebben hun aandacht getrokken en ze profiteren mee van het zwevend buffet. Enkele dagen later zie ik dat een ienie mienie spinnetje zich op listige wijze in de trechter genesteld heeft. Rondom hotel Vaas stapelen de lijkjes zich op. Het weerhoudt de fruitvliegjes niet, zij blijven de sprong wagen. Dan komt de dag dat we een weekje met vakantie gaan. Ik loop nog een laatste rondje door het huis, voer de vissen nog een keer, giet de planten kleddernat en vul hotel Vaas voor de zekerheid bij met fruitsap om droogstaan te voorkomen.

Op dat moment besef ik dat het grut promotie heeft gemaakt. Ze zijn van plaagdieren tot huisdieren bevorderd. Ergens in dit hele gebeuren heb ik respect gekregen voor de fruitvliegen. Respect komt van het Latijnse woord re- spectare wat betekent; wederzijds zien - opnieuw bekijken. En dat is wat ik de laatste weken gedaan heb. Ik heb gezien dat deze irritante ettertjes hier en daar op ons lijken. Ze beminnen, vechten, eten, slapen, rouwen, ontwijken gevaar, kennen angst en ze houden van een slokje. Maar liefst 75% van de genen die kunnen leiden tot ziektes in de mens, komen ook voor in de fruitvlieg. Geen wonder dat ze geliefd zijn bij wetenschappers.

Ik weet wat me te doen staat. Voorzichtig verwijder ik de spin uit de trechter en laat hem gaan. Ik neem de vaas mee en loop naar het dichtstbijzijnde veldje. Daar scheur ik het papier los en giet de vaas leeg. Een wolk van fruitvliegjes stijgt op uit de vaas, hun vrijheid tegemoet.

Enkelen aarzelen, de eeuwige twijfelaars. Uiteindelijk vertrekken ze ook. Ik spoel de vaas om en zet hem in een hoekje van de tuin om de resterende poppen die tegen het glas geplakt zitten, de kans te geven om uit te vliegen. Als ik hier maar geen spijt van krijg……..

Lia van Heugten


Elke maand als eerste de krant in je inbox?
<< MAILCHIMP FORM? >>

Krant online lezen?
Volg ons
Adverteren?
Bel naar 040-8431216 voor meer informatie