Als je door ons mooie Geldrop rijdt zie je geregeld verwijzingen naar een Jonkvrouw. Niet gek natuurlijk voor een dorp met zoveel historie. Nieuwsgierig als we zijn, zijn we een keertje gaan wandelen, op zoek naar die edele Jonkvrouwe. In een prachtig stukje Geldrop kwamen we langs een serie mooie gebouwen. Echte edele gebouwen, waarvan er eentje “De Paladijn” gedoopt was. Wat is een paladijn……………….? Google maar eens dan kom je erachter.

Het was zo uitnodigend dat we de stoute schoenen aantrokken en naar binnen gingen. En wie schetst onze verbazing. Daar liepen we Jacqueline tegen het lijf (voor de intimi onder ons: de Waal). We kennen haar van “zwaaien op afstand”, maar dat zwaaien opende ook een mooie ontmoeting.

Waar we binnenliepen bleek een woonvorm te zijn voor mensen met een vorm van beginnende dementie.  De bewoners zijn nog in staat om heel veel dingen zelf te doen. Maar ze zijn niet meer in staat om zelfstandig -of met partner- te wonen. Jacqueline vroeg ons of we zin hadden in een kop koffie, dan kon ze ons iets vertellen en laten zien. Dat sloegen we niet af natuurlijk. Ondertussen dat zij koffie ging halen stond hadden we ook zicht op de keuken en de kok. Die zag er gespierd uit, maar dat moet ook wel want hij was een hele grote pan met aardappelen aan het schillen voor alle bewoners. Iedere dag wordt er vers gekookt, vertelde Jacqueline. Vaak helpen  meerdere bewoners (23 in totaal), met  het schoonmaken van groentes en schillen van de aardappelen. “Dat is het mooie van onze woonvorm, je wordt gestimuleerd om actief te blijven”.  Bij De Paladijn wordt hoog ingezet op familieparticipatie, er wordt ook vooral ondersteuning van het eigen netwerk verwacht.

Opeens zien we een bewoner naar buiten wandelen……….en zeggen we dat tegen haar. “Is geen punt…die gaat even een sigaretje roken” zegt ze. Voor ons is dat allemaal nieuw natuurlijk, maar ze vertelt dat dat bij De Paladijn zo gaat. Ook dat bewoners met een GPStracker er zelfstandig op uit gaan. Op de computer kan die bewoner dan gevolgd worden. Toch een heel gerust gevoel.

Daarnaast is het leven in De Paladijn heel rustig. Elke bewoner heeft niet alleen een prachtig appartement maar ook een eigen huisnummer. Dat geeft een gevoel van onafhankelijkheid. Dat vonden wij zelfs. Elke bewoner heeft de volledige regie over zijn of haar dagindeling. Wil je lang uitslapen: prima. Wil je hele dag kaarten met elkaar: ook prima. Maar ook lekkere wandelingen maken samen is goed. Natuurlijk is het zo dat niet elke bewoner die volledige regie nog zelf aan kan geven. Daarom wordt bij De Paladijn hoog ingezet op familieparticipatie, er wordt ook vooral ondersteuning van het eigen netwerk verwacht. En eigenlijk is dat ook de basis. Thuis wonen op een andere plek. Dat geeft rust voor de bewoner en het thuisfront.

 Het was in- en uitlopen van familie en bekenden. Maar ook zagen we een begeleidster (woon/welzijn) bij twee kletsende dames (koffie en koekjes) bezig om hun nagels te verzorgen en lakken.

We vroegen Jacqueline natuurlijk ook hoe dit dan allemaal zo kon. Zoveel tijd voor de bewoners. Ze vertelde dat ze zo min mogelijk tijd besteden aan administratieve zaken, niet met lijstjes werken en zelfs geen kantoor hebben.  Ze doen alles wat op dat gebied moet gebeuren, aan tafel tussen de bewoners, en zo zijn ze op die manier altijd in nabijheid van de bewoners.

Toen we een appartement mochten bezoeken van een bewoonster (met haar instemming, zeg maar: Annie), waren we verbaasd. Zoveel ruimte en, ondanks dat het vlak langs het spoor lag, super stil, dankzij het geluiddempende glas. Maar meer nog: we kwamen na het bezoek aan haar appartement een medebewoonster (zeg maar Elsje) tegen. Die was op weg naar de koffie, en was de weg een beetje kwijt. Onze valkuil zou zijn om Elsje bij de hand te pakken. Maar door Jacqueline werd “Annie” ingezet om dat op te lossen. Dat is echt de manier om geprikkeld te blijven. Bij De Paladijn is bewegen een belangrijk thema, want bewegen is goed voor het lichaam en geest.

Wel nog een klein negatief iets…………….toen we afscheid namen van De Paladijn en Jacqueline, moesten we te voet terug naar huis……………..en toen goot het natuurlijk al weer. Maar door de warmte die we daar ondervonden droogden we snel op.  Wil je meer weten over hoe de warmte daar voelt, kijk maar eens op de site van Vitalis en dan naar: De Paladijn